Βασίλης Φλώρος: “πολύς κόσμος ακόμη δεν γνωρίζει τη δουλειά μου”

Ο Βασίλης Φλώρος ανήκει στη νέα γενιά τραγουδοποιών.Γεννημένος το καλοκαίρι του 1982, σπούδασε Μαθηματικός στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Βρίσκοντας την ξεχασμένη κιθάρα του πατέρα του στο πατάρι ανακάλυψε τη μαγεία της μουσικής.Το 2010 κυκλοφορεί την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο ”Στις όχθες της αυγής” και συνεργάζεται με το Γιώργο Νταλάρα, το Δημήτρη Ζερβουδάκη, το Δημήτρη Μυστακίδη κ.α.Πριν λίγους μήνες ο Βασίλης Φλώρος μας σύστησε την ”Αλμαγέστη ενός χαμάλη”, τη δεύτερη δισκογραφική του δουλειά.Με αφορμή τη νέα του αυτή δουλειά μιλάει στη gefira.gr επί παντός του επιστητού.
Εδώ και λίγους μήνες κυκλοφορεί η δεύτερη δισκογραφική σου δουλειά, ”Αλμαγέστη ενός χαμάλη”, ιδιαίτερος ο τίτλος, πως σου προέκυψε;
Τυχαία ένα βράδυ, ανασκαλεύοντας στο διαδίκτυο πληροφορίες σχετικά με την Ιστορία των Μαθηματικών και την άρρηκτη σχέση τους με την Αστρονομία, το κοσμικό αυτό μυστήριο, στο οποίο βρεθήκαμε περαστικοί ταξιδιώτες, συνάντησα τον όρο Αλμαγέστη. Πραγματική τσεκουριά του Απόλλωνα για εμένα, που με χτύπησε κατακέφαλα.Μαγεύτηκα σε τέτοιο βαθμό από αυτή τη λέξη που έπιασα το μολύβι.Βέβαια στη γραφή μου υπάρχουν και αλληλομάχονται μεταξύ τους δύο στοιχεία.Το λόγιο και το λαϊκό.Οπότε χρειαζόταν κι ένας χαμάλης, ένα τραγούδι που σκάρωνα εκείνη την εποχή για ένα τσιμεντάδικο, από εκείνα τα σαπιοκάραβα που διασχίζουν νυχθημερόν τη θάλασσα, κουβαλώντας εκτός από τσιμεντόσκονη και ανθρώπινες ψυχές.Ένα τέτοιο ”γέρικο θηρίο”με μάγεψε εξίσου με την Αλμαγέστη, όταν με φουλαρισμένες τις μηχανές τάραζε την απόλυτη γαλήνη μιας αυγουστιάτικης νύχτας, διαπερνώντας το μπουγάζι ανάμεσα στη Σκιάθο και το ακρωτήρι της Σηπιάδος.Έτσι απεκατεστάθη μέσα μου η απαραίτητη ισορροπία σε σχέση με τον τίτλο του δίσκου και γεννήθηκε η ”Αλμαγέστη ενός χαμάλη”.
Συμμετοχή έκπληξη στη δουλειά αυτή ο κ. Γιώργος Γραμματικάκης. Ήταν ο πιο κατάλληλος άνθρωπος να μας παρουσιάσει την ”Αλμαγέστη”;
Επίτρεψέ μου, αρχικά, Δημήτρη να αναφέρω λίγα λόγια για την προέλευση της λέξης Αλμαγέστη.Η Αλμαγέστη αποτελεί το μεγαλύτερο και σημαντικότερο αστρονομικό σύγγραμα της αρχαιότητας. Γράφτηκε από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο περί το 2ο αιώνα μ.Χ. Ο όρος Αλμαγέστη προέρχεται από το αραβικό άρθρο ”Al” και τη λέξη ”Μεγίστη”, λόγω του μεγάλου όγκου του (13 βιβλία) αλλά και της μεγίστης σπουδαιότητάς του.Ο αρχικός τίτλος του έργου ήταν ”Μαθηματική Σύνταξις”.
Όταν, έφηβος ακόμη, διάβαζα για πρώτη φορά την ”Κόμη της Βερενίκης”, παγιδευμένος στο μεγαλείο και στα μυστήρια του Σύμπαντος και με δέος αντιλαμβανόμενος  τη σπουδαιότητα της ασημαντότητας του ανθρώπου, δε φανταζόμουν ποτέ όσα ακολούθησαν.
Η αποδοχή και η συμμετοχή ενός ανθρώπου με το περιεχόμενο και τον τρόπο του κυρίου Γιώργου Γραμματικάκη αποτελεί αληθινή τιμή για εμένα.Στο πρόσωπό του η Αλμαγέστη βρήκε τον πιο κατάλληλο εκφραστή της μιας κι εγώ μοιραία δε θα μπορούσα να επωμιστώ άλλο ρόλο πλην του χαμάλη…!! Ακούγοντας τις αφηγήσεις του , νιώθω ότι ένα κομμάτι της ”Κόμης της Βερενίκης’ συνάντησε τη δική μου Αλμαγέστη. Και του είμαι ειλικρινά ευγνώμων γι’ αυτό.
Στην πρώτη σου δισκογραφική δουλειά ”Στις όχθες της αυγής” υπήρχαν πολύ δυνατές συμμετοχές, όπως του Γιώργου Νταλάρα, του Δημήτρη Ζερβουδάκη, του Δημήτρη Μυστακίδη, πόσο σε βοήθησε αυτό να περάσουν τα τραγούδια σου στο ευρύ κοινό;
Όλοι οι εξαίρετοι φίλοι και συνεργάτες που αναφέρεις μου άνοιξαν την πόρτα.Εκ του αποτελέσματος βέβαια κρίνοντας, σε σχέση με την ουσία του ερωτήματός σου, η συμμετοχή τους δε βοήθησε τόσο, ώστε η δουλειά μου να φτάσει στα αυτιά του κόσμου. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ίδιων, όπως του κυρίου Γιώργου Νταλάρα, που από την αρχή στήριζε τα τραγούδια μου στις ζωντανές του εμφανίσεις, πολύς κόσμος ακόμη δεν γνωρίζει τη δουλειά μου.Βέβαια, για να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σου Δημήτρη, κριτήριο της επιλογής των συνεργατών μου ήταν και είναι πάντα η δική μου εκτίμηση και θέληση για συνεργασία με εκείνους και όχι το εμπορικό αποτέλεσμά.165596_140016356058548_6283224_n
Τελικά είναι πολύ δύσκολο για ένα νέο δημιουργό να παρουσιάσει τη δουλειά του στον κόσμο;
Η μουσική Δημήτρη, από την δημιουργία έως την παρουσίαση στον κόσμο, δυστυχώς, γίνεται ολοένα και πιο ταξικό ”άθλημα”.Οι δημιουργοί επωμίζονται εξ’ ολοκλήρου το οικονομικό βάρος των παραγωγών τους, μιας και οι δισκογραφικές εταιρίες πλέον παρέχουν αποκλειστικά και μόνο εκδοτική κάλυψη.Ζούμε σε ένα καθεστώς που δεν επιτρέπει εν τω μεταξύ την ουσιαστική αυτοδιαχείρηση από μέρους των δημιουργών.Για να γίνει αυτό θα έπρεπε θεσμικά να σπάσει το ιδιότυπο καρτέλ των μεσαζόντων, πράγμα που φαντάζει αδύνατο μέσα σε αυτό το άκρως νεοφιλελεύθερο παγκόσμιο περιβάλλον.Γι’ αυτό κι εμείς, έχω την άποψη έχουμε χρέος με οποιαδήποτε μέσα διαθέτουμε ή μας επιτρέπουν να παρουσιάζουμε απ’ άκρη σ’ άκρη ζωντανά τη δουλειά μας.Ό,τι αληθινά αξίζει έτσι κι αλλιώς σε αυτή τη χώρα έκανε πάντοτε ”υπόγειες διαδρομές”.
 Έξι χρόνια πια στη δισκογραφία και δύο δισκογραφικές δουλειές.Τα τραγούδια σου ενώ αρέσουν στον κόσμο, δεν ακούγονται από τα ΜΜΕ.Τι νομίζεις ότι φταίει;
Εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, όπως το δημόσιο ραδιόφωνο, αλλά και κάποιων μετρημένων στα δάχτυλα του ενός χεριού, ηρωικών, ελεύθερων και αυτόνομων ιδιωτικών ραδιοφωνικών σταθμών κυρίως της επαρχίας, η δουλειά μου είναι αλήθεια ότι δεν προβάλλεται από τα συστημικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο λόγος είναι ο τρόπος καθαρά με τον οποίο έχω επιλέξει να κινούμαι και να εργάζομαι στο χώρο,Έχοντας ως δημόσιες σχέσεις μόνο τα τραγούδια μου, μακριά από υποκριτικά κολλητιλίκια και πάρε-δώσε με λογιών μεσάζοντες, πιστός ενός διαφορετικού ηθικού και αισθητικού αξιακού προτύπου, πληρώνω το τίμημα αυτής μου της επιλογής.
Κατ’ αρχήν, θεωρώ δεδομένο ότι υπάρχουν παραγωγοί ανεξάρτητοι και αυτόφωτοι, που είτε δεν έχουν ακούσει ακόμη, είτε άκουσαν αλλά δε γούσταραν τη δουλειά μου.Κι αυτό είναι κάτι απολύτως θεμιτό.Την ίδια ώρα όμως κάποιοι άλλοι είναι πραγματικά θλιβερό και απαράδεκτο να μας ζητούν ανταλλάγματα για να παίξουν τα τραγούδια μας.Διότι καταστρατηγείται η αρχή της ισονομίας.Και σε όλους εκείνους τους πρόθυμους συναδέλφους που από επιλογή συνεχίζουν να τροφοδοτούν και να συντηρούν όλο αυτό το σάπιο σύστημα, μοιράζοντας μπαχτσίσια σε διάφορους ραδιοφωνικούς play-λήσταρχους, δημοσιογράφους και μεσάζοντες, βλέποντας το ως ”επένδυση” ή ως ”διαφήμιση”, λέγω τούτο.Ότι αυτό είναι κάτι απολύτως ανήθικο.Οι δημιουργοί πληρωνόμαστε κάθε εξάμηνο από τη δημόσια προβολή των κομματιών μας.Επειδή η πίτα που καθορίζεται είναι συγκεκριμένη, κάθε συναλλασσόμενος παίρνει το κομμάτι εκείνο του συναδέλφου του, ο οποίος είτε επειδή αδυνατεί, είτε από ιδεολογική επιλογή δεν το κάνει.Και ξέρω πολλούς νέους δημιουργούς, που φτιάχνουν διαμάντια και αυτή την ώρα παίζουν για ένα πιάτο φαί. Ας αναλογιστούν λοιπόν όλοι οι πρόθυμοι την ευθύνη.Στην τελική, σε ό,τι αφορά στη δουλειά μου θεωρώ δείγμα υγείας να μην ακούγονται τα τραγούδια μου από συστημικά μέσα τα οποία κατέχουν επιχειρηματικοί όμιλοι, το ρόλο των οποίων είδαμε ολοφάνερα στο πρόσφατο παρελθόν.Αναφέρομαι βεβαίως στην εβδομάδα που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος του καλοκαιριού.Και το τίμημα αυτό δείχνει ότι ακόμη κρατώ γερά την αξιακή μου πυξίδα.
Να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, πώς προέκυψε η ενασχόλησή σου με τη μουσική;
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι πλημμυρισμένο από μουσική και βιβλία.Έτσι, δεν άργησα να πιάσω την ξεχασμένη κιθάρα του πατέρα μου που είχε φυλαγμένη στο πατάρι.Ουσιαστικά με την τραγουδοποιϊα άρχισα να ασχολούμαι όντας φοιτητής του Μαθηματικού Αθηνών.Κι όπως μου λένε οι δικοί μου άνθρωποι, τα καλύτερα τραγούδια μου τα έγραψα σε εξεταστικές περιόδους.
Ποια ήταν τα πρώτα σου ακούσματα;
Αν και λάτρης της λαϊκής παραδοσιακής μουσικής, ειδικά της περιοχής της Ιωνίας της Μικράς Ασίας, ο πρώτος δίσκος που παιδί στα σπάργανα ακόμη με άγγιξε και συνεχίζει να με συγκινεί το ίδιο ακόμη και σήμερα, είναι τα ”Λυρικά” του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη.Αυτό το τσέλο στο ”Την πόρτα ανοίγω το βράδυ” κυριολεκτικά με τρυπά κάθε φορά που το ακούω.
Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που θαυμάζεις ιδιαίτερα και σε επηρέασε στην καλλιτεχνική σου πορεία;
Σαφώς το έργο, η σπορά, αλλά και η στάση ζωής του Νίκου Παπάζογλου σμίλεψαν τον ανθρώπινο συν τοις άλλοις, εκτός από το μουσικό μου χαρακτήρα.
Αν και μαθηματικός οι λέξεις που χρησιμοποιείς στα τραγούδια σου είναι ιδιαίτερες.Πόσο πολύ ψάχνεις το στίχο όταν γράφεις ένα τραγούδι;
Εν αρχή ην ο Λόγος.Η γενεσιουργός αιτία, οι προφορικές ή γραπτές πηγές, η μαθηματική αναλογία.Η φιλοσοφία, η ποίηση, η λαογραφία, η αστρονομία.Η τομή όλων αυτών διάφορη του κενού.Κοινός τόπος η γλώσσα.Μήτρα ρυθμού και αρμονίας.Η μουσική του Σύμπαντος.Η αιτιολογία της ίδιας της ύπαρξης.
Πρόσφατα εμφανίστηκες σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, πώς υποδέχεται ο κόσμος της περιφέρειας ένα νέο δημιουργο;
Ο κόσμος της επαρχίας παραμένει  ακόμη αγνός ακροατής.Δεν έχει υποστεί σε τόσο μεγάλο βαθμό τη λοβοτομή του ανθρώπου της πόλης, τον οποίο η τσιμεντόπλακα, η έλλειψη επαφής με τη Φύση δηλαδή, οι εξαντλητικοί ρυθμοί της πόλης και η καθοδηγούμενη πληροφόρηση τον έχουν κυριολεκτικά ευνουχίσει.Στην περιφέρεια οι άνθρωποι έχω την αίσθηση ότι διψούν για επικοινωνία, όντας πιο ανοιχτοί σε αυτό τον τομέα οι ίδιοι.Και χαίρομαι πολύ που στην πρόσφατη συναυλιακή γύρα μας προς το Βορρά, από την Κάρυστο της Νότιας Έυβοιας έως και τη Φλώρινα, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας για βίωμα και μοίρασμα.
Όποιος σε συναντάει γνωρίζει έναν ευγενικό και χαμογελαστό άνθρωπο.Τι είναι αυτό που μπορεί να σε βγάλει εκτός εαυτου;
Η αδικία.Επίσης, εξοργίζομαι όταν η ευγένεια και το χαμόγελο εκλαμβάνονται ως αδυναμία.
Τι σε ενοχλεί στην Ελλάδα του 2016;
Ο φιλοτομαρισμός, με την έννοια της πλήρους απουσίας ενσυναίσθησης, η προσποίηση και ο ”Κοσκωτισμός” που έλεγε και ο Νίκος Παπάζογλου.Ας αποδεχτούμε επιτέλους την ηθική, πέρα από την υλική μας χρεωκοπία και ας σταματήσουμε να φερόμαστε ως ”άρχοντες μαζί και ρέστοι” για να πάμε ένα βήμα παραπέρα, προς κάτι καλύτερο.Ο καθένας ξεχωριστά να αντικρύσει τον εαυτό του στον καθρέφτη.Για να μην τα βάζουμε όλα και όλους στο ίδιο τσουβάλι, θεωρώ ό,τι πιο ελπιδοφόρο για το μέλλον το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης από μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού σε σχέση με το προσφυγικό ζήτημα.Γεγονός που σαφώς τον διαφοροποιεί και τον ξεχωρίζει από τη στάση των λαών της υποτιθέμενα πολιτισμένης Δύσης.
Μπήκαμε στην άνοιξη, το καλοκαίρι πλησιάζει, θα σε δούμε σε κάποιες συναυλίες ή είναι πολύ νωρίς να το συζητάμε;
Για την ώρα και μέχρι το τέλος της Άνοιξης, συνεχίζω τις ζωντανές εμφανίσεις σε καφενεία, μουσικές σκηνές και χώρους πολιτισμού σε όλη την Ελλάδα.Νιώθω ειλικρινά ευλογημένος που την παρούσα αληθινά δύσκολη περίοδο και με τον τρόπο που έχω επιλέξει να δουλεύω, αυτοδιαχειριζόμενος σχεδόν τα πάντα, βρίσκω χώρους να εκφραστώ και να συστηθώ μουσικά.Και χαίρομαι ειλικρινά που όλο και περισσότερος κόσμος βλέπω να ανταποκρίνεται.Αυτό οφείλεται βεβαίως και στους διαλεχτούς μου φίλους και συνεργάτες, εξαίρετους μουσικούς, που όλο αυτόν τον καιρό στηρίζουν και πιστεύουν σε αυτή μου την προσπάθεια.
Σε σχέση με τα του καλοκαιριού τώρα, εμείς κάνουμε ήδη τις προσπάθειές μας, ώστε να παίξουμε ζωντανά όπου μπορέσουμε.Από εκεί και πέρα, εξαρτάται και από το τι θα πουν οι θεσμοί…!!
Ποιο στίχο τραγουδιου σου θα αφιέρωνες στους αναγνώστες της gefira.gr;
”…Τραγούδι είσαι στη γέφυρα,
μαντήλι στο περβάζι,
δυο μάτια μαύρα παιδικά
στο πρωϊνό τ’ αγιάζι…
…Παράπλευροι είν’ οι στόχοι τους,
άγριοι πολέμου ήχοι,
Παράπλευροι κι οι στίχοι μου,
πετροβολούν τα τείχη…”