«Αρώματος του έρωτα» στο θέατρο Αγγέλων Βήμα

Το έργο του Θεοδόση Αγγ. Παπαδημητρόπουλου παρουσιάζεται στο θέατρο Αγγέλων Βήμα.

O Σωβέ Μανουέλ νοιώθει τα πάντα μες απ’ τις οσμές. Η όσφρησή του ξεχωρίζει το κάθετί· μ’ αυτή μαθαίνει τον Έρωτα. Όμως, ο ίδιος δεν έχει αποτύπωμα στο Σύμπαν – η μυρωδιά του, ανύπαρκτη! Θέλει ν’ αγαπήσει, μα πώς ν’ αγαπηθεί;..

Αποφασίζει να γίνει Δημιουργός της παρουσίας του στον Κόσμο πλάθοντας τη  δ ι κ ι ά  του οσμή· μαζεύει τις πιο παρθένες ευωδιές και, όταν τις σμίγει, φτειάχνει Το άρωμα του Έρωτα… Ακόμα, όμως, και με τη γοητεία του αρώματος δεν καταφέρνει  ο  ί δ ι ο ς  να ξυπνήσει Αγάπη στις ανθρώπινες καρδιές.

Του απομένει μόνο να ενωθεί στο θάνατο μαζί τους…

***

Σ’ ένα βόρβορο αλλοτριωμένων συνειδήσεων και καταπιεσμένων ενστίκτων παριστάνεται η περιπέτεια για ολοκλήρωση, αγάπη κ’ έρωτα σα μια αναποδογυρισμένη θεία λειτουργία.

Μες απ’ το Χορό του έργου, που είναι κι ο βασικός αφηγητής, ξεκορμίζουν τα διάφορα πρόσωπα· κάθε ηθοποιός περνάει απ’ τον έναν ήρωα στον άλλον σε μια παράσταση που ούτε στιγμή δε διακόπτεται το ξετύλιγμα της πλοκής. Τα χορικά προωθούν την υπόθεση και φωτίζουν ακόμα βαθύτερα τις ποιότητες των διαλόγων.

Οι χαρακτήρες, πλην του Μανουέλ, έχουν συνέχεια στο μυαλό τους το κέρδος και το προσωπικό τους όφελος. Κάθε φορά που ανεβαίνουν στο λογείο, ξεχύνονται το ένστικτο της πάση θυσεία αυτοσυντήρησης και το ιδιοτελέστατο συμφέρον. Οι σκιές των συνειδήσεών τους πέφτουν βαριές ορίζοντας την όλη ατμόσφαιρα.

Εκεί μέσα, ο Μανουέλ φτάνει σε μιαν ιδιότυπη «θέωση»: κατασκευάζει το άρωμα του ίδιου του του εαυτού – γίνεται Δημιουργός της Ύπαρξής του. Ως τότε, όλοι τον αντιμετώπιζαν σαν παρία,  γιατί δεν είχε μυρωδιά όπως τ’ αλλα ανθρώπινα δίποδα… Όταν καταφέρει να δημιουργήσει το τέλειο άρωμα, θα ξυπνήσει στις καρδιές των θνητών ένα θείο Έρωτα, μιαν ανεπανάληπτη Αγάπη. Όμως, ξανά η δικιά του ουσία θάναι αμέτοχη· εκείνη μονάχα μίσος προξενεί στις ψυχές των υπολοίπων. Τότε θά λάβει την απόφαση να ενωθεί ολοκληρωτικά μαζί τους αφήνοντάς τους να τον μεταλάβουν ως σώμα και αίμα.

ΣυγγραφέαςΘεοδόσης Αγγ. ΠαπαδημητρόπουλοςΣκηνοθέτηςΑλέξανδρος ΠολιτάκηςΗθοποιοίΝάγια Τ. Καρακώστα, Ρένα Κουμπαρούλη, Αγγελική Πουλημά, Νικόλας Φραγκιουδάκης, Θεοδόσης ΠαπαδημητρόπουλοςΣυντελεστέςΔραματουργία: Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος, Σκηνική σύλληψη-φωτισμός: Αλέξανδρος Πολιτάκης, Κατασκευή σκηνικών αντικειμένων: Ειρήνη Βαζιργιαντζίκη, Σύμβουλος σκηνογραφίας: Εμμανουέλα Βογιατζάκη Κρουκόβσκι, Ενδυματολογία: Μαργαρίτα Βουτσινού, Κατασκευή σκηνικού: Στάθης Ζαΐμης, Μάρκελλος Σπυράκης, Μουσική: Γιάννης Κονσολάκης, Διδασκαλία κίνησης: Στέλλα Κρούσκα, Φωνητική διδασκαλία: Μυρσίνη Μορέλλι, Βοηθός σκηνοθέτη: Αννίτα Βήνη, Οργάνωση παραγωγής: Φεβρωνία ΝέλλαΑπό9 ΟκτωβρίουΜέχριΚυριακή των ΒαΐωνΤι ώραΠαρασκευή στις 21.30Διάρκεια70’ΔιάλειμμαΌχιΕισιτήρια10 Ευρώ

Aλέξανδρος Πολιτάκης

ανιχνεύει φέτος την ιερή και την ανίερη διάσταση του «Αρώματος του έρωτα»

Λεπταίσθητος και πολυδιάστατος, ο νεαρός σκηνοθέτης της παράστασης  «Το άρωμα του έρωτα» σε κείμενο τουΘεοδόση Παπαδημητρόπουλου, γεννήθηκε το 1990 στη Χίο και σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών ΠΑΠΕΛ (κατεύθυνση σκηνοθεσία-υποκριτική). Από 17 χρονών μαθήτευσε πλάι στον Δήμο Αβδελιώδη και δούλεψε μαζί του ως βοηθός σκηνοθέτη.  Συνιδρυτής της ΑΜΚΕ Θεάτρου και Τέχνης «Μπλε Ρόδο» που υπήρξε η πρώτη ανεξάρτητη θεατρική ομάδα φοιτητών απ’ το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών και δραστηριοποιήθηκε σε πολλές πόλεις της Ελλάδας ανεβάζοντας έργα του κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, μελέτησε παράλληλα διάφορες μεθόδους υποκριτικής και προετοιμασίας του ηθοποιού ( Commedia dell ’ arte , Μέγιερχολντ, Γκροτόφσκι κ.α.). Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: «Υπηρέτης δύο αφεντάδων»  του Γκολντόνι, «Γυάλινος κόσμος»  του Τεννεσί Ουίλλιαμς, «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» του Γεώργιου Βιζυηνού, «Σεμινάριο βλακείας» του Μάκη Σερέφα. Έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός στον «Ηρακλή μαινόμενο» του Αισχύλου (σκην.Desiree Sanchez ), στην ταινία « Lubire Elena » (σκην. Geo Saizescu ) και στην παράσταση «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον». Σχεδίασε φωτισμούς για μια σειρά παραστάσεων. Μιλάει στο «Επί Σκηνής»  για την παράστασή του και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την τέχνη στους σκοτεινούς καιρούς μας.