Time Trap” Παγίδα του Χρόνου σε σύνθεση Παπουτσή Κωνσταντίνου

Ένα ταξί με εικόνα και ήχο μας κάνει το νέο βίντεο κλιπ του συνθέτη Παπουτσή Κωνσταντίνου με τίτλο “Time Trap”, παγίδα του χρόνου.Είναι ένα ορχηστικό κομμάτι με κύρια όργανα το βιολί και το φλάουτο. Το κομμάτι είναι από την τελευταία δισκογραφική δουλειά του Κωνσταντίνου με τίτλο “The Soul of Amfipolis”.Το βίντεο είναι σε σκηνοθεσία και φωτογραφία του νέου σκηνοθέτη Mirjan Gjergjevica και της σεναριογράφου  Χριστιάνας Βερόνικας Καποδίστρια ή οποία είναι και η ηθοποιός στο βίντεο.

Λίγα λόγια για τον συνθέτη:

Ο Κωνσταντίνος Παπουτσής γεννήθηκε στις Σέρρες το 1977. Από μικρός ξεκίνησε να μαθαίνει μουσική, πιάνο, βιολί και ανώτερα θεωρητικά. Ήταν μέλος της παιδικής χορωδίας του ομίλου Ορφέα Σερρών και αργότερα της χορωδίας ενηλίκων.
Το 1998 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με το τοπικό θέατρο των Σερρών και επένδυσε μουσικά δυο θεατρικές παραστάσεις. Για μεγάλο χρονικό διάστημα η μουσική δραστηριότητα του Κωνσταντίνου μπαίνει σε δεύτερο πλάνο καθώς μεσολαβούν σπουδές στον τομέα της υγείας και εργασία σε Ιταλία και Κύπρο. Στα τέλη του 2006 επιστρέφει μόνιμα στις Σέρρες και δραστηριοποιείται ξανά μουσικά.
Το 2013 στον 11ο διαγωνισμό σύνθεσης (Ωδείο Φουντούλη), απέσπασε το 2o βραβείο στην κατηγορία σύνθεση κινηματογραφικής μουσικής με το κομμάτι «Ασημένια λίμνη» και το 2ο βραβείο στην κατηγορία ηλεκτρονική μουσική με το κομμάτι «Παγίδα του χρόνου».
Στις αρχές του 2014 εκδόθηκε από την FM Records η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Silver Lake” που αποτελείται από τρία ορχηστρικά κομμάτια 1. Rainy day, 2. Silver Lake, 3. Time trap. Τα κομμάτια αυτά περιέχονται και σε άλλα συλλεκτικά album’s ορισμένα από αυτά είναι : Complete Guide to Violin, Secret Violin Moments, The Secret of Antikythera Treasure,Corfu Lounge, Mykonos Beat, Party in Rhodes, Relax in Crete, Valentine’s Day Secret Love, Sounds of the Mediterranean.
Τον Μάιο του 2014 ανέβασε την μουσικοχορευτική παράσταση με τίτλο «Ταξίδι στην Ασημένια λίμνη» στο Δημοτικό θέατρο των Σερρών.
Την ίδια χρονιά συμμετείχε στον 4ο Διεθνή Διαγωνισμό για Συνθέτες & Σολίστ της Ορχήστρας Δωματίου της Νέας Υόρκης (Βραβείο Ρεσπίγκι). Ακόμα κομμάτια του έγιναν μουσική επένδυση σε ντοκιμαντέρ σχετικά με την λίμνη Κερκίνη.
Το 2016 κυκλοφορεί το άλμπουμ του με τίτλο «The soul of Amfipolis» από το οποίο κάποια μέρη του χρησιμοποιούνται σαν μουσική επένδυση σε ντοκιμαντέρ σχετικά με τις αρχαιολογικές ανασκαφές στον τύμβο Καστά στην Αμφίπολη.
Τον Ιανουάριο του 2016 παρουσιάζει μαζί με άλλους τρεις συνθέτες το μουσικό έργο για ορχήστρα δωματίου «Εννέα Οδοί» στην κεντρική σκηνή του θεάτρου «Αστέρια» (ΔΗΠΕΘΕ Σερρών).
Τον Φεβρουάριο του 2016 βραβεύεται από την μουσική Ακαδημία του Λος Άντζελες με το πρώτο βραβείο «Καλύτερου ορχηστρικού κομματιού» για το κομμάτι “Αλκυόνη”.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, συνεργάστηκε με την Λέσχη Πολιτισμού όπου και έγραψε την μουσική για την θεατρική παράσταση «Ατρείδες» σε κείμενο και σκηνοθεσία Πέτρου Κοκόζη.

 

Περιγραφή σεναρίου:

Μια κοπέλα επιστρέφει στο σπίτι που έμενε κατά την παιδική της ηλικία. Βρίσκεται μπροστά απ’ το ρολόι, το οποίο φοβάται. Βλέπουμε πως πλέον το σπίτι δεν κατοικείται από κανέναν, δεν έχουν μείνει πολλά έπιπλα, αλλά και όσα έχουν μείνει είναι σκεπασμένα με λευκό σεντόνι. Ο χρόνος φθείρει τα πάντα, το βλέπουμε και στα υλικά αντικείμενα, όπως είναι το σπίτι που έχει εγκαταλειφτεί. Το μόνο που δεν φθείρει ο χρόνος είναι οι αναμνήσεις. Μέσα σε μια παλιά βαλίτσα δίπλα απ’ το ρολόι – αιώνιο σύμβολο του χρόνου, η κοπέλα βρίσκει μερικές αναμνήσεις από την παιδική της ηλικία, μερικά αντικείμενα, μεταξύ των οποίων και ένα μενταγιόν. Μέσα στο μενταγιόν υπάρχει μια παραλία στην οποία πήγαινε παλαιότερα-συμβολίζει την ελευθερία. Ξαπλώνει πάνω στις φωτογραφίες με τις αναμνήσεις για να τις βιώσει άλλη μια φορά, αλλά και από κούραση για τα χρόνια που περνούν. Έπειτα κατευθύνεται προς το μοναδικό αντικείμενο που είναι ακόμα σκεπασμένο με σεντόνι και το τραβά. Βλέπει πως είναι ένας καθρέπτης. Οι καθρέπτες δείχνουν την πραγματικότητα όπως είναι. Μπροστά απ’ τον καθρέπτη βλέπει τον εαυτό της σήμερα, αλλά και όπως θα εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια. Βλέπει πως μεγάλωσε, Τρομάζει με την ιδέα του γήρατος και έτσι οπισθοχωρεί, προσπαθεί να ξεφύγει όχι μόνο από το είδωλο της στον καθρέπτη, αλλά και από τον χρόνο. Θέλει να γυρίσει πίσω στο τότε. Φτάνει στη παραλία. Γονατίζει στην άμμο και βρίσκει το ρολόι-δηλαδή τον χρόνο που την κυνηγά παντού, αλλά και ένα μπουκάλι μένα σημείωμα μέσα, το οποίο της δείχνει πως από τον χρόνο δεν μπορείς να ξεφύγεις. Θυμώνει. Κατευθύνεται προς τη θάλασσα με το ρολόι τυλιγμένο στο χέρι της. Θέλει να πνίξει τον χρόνο, να ξεφύγει απ’ αυτόν. Ενώ βρίσκεται στα μισά, της έρχονται όλες οι αρνητικές αναμνήσεις που την ωθούν να προχωρήσει πιο βαθιά. Προχωρά και χάνεται…. Στο τέλος βλέπουμε την κοπέλα πάλι στο σπίτι, μπροστά απ’ το ρολόι, βρεγμένη, με το ρολόι χειρός τυλιγμένο στο χέρι της. Καταλαβαίνουμε πως όλα είναι ένας κύκλος. Επιστρέφει στο ίδιο σημείο, για να ξαναζήσει τις ίδιες σκηνές με πριν. Και όλα αυτά γίνονται, διότι έχει εγκλωβιστεί στον χρόνο. Βρίσκεται σε time trap, σε παγίδα μέσα στον χρόνο…

 

About author