ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ – ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ “Μακρυγιάννης Κοντογιάννης κι η Ελλάδα ακόμα ζει”

0

Τα τραγούδια του Μανώλη Ρασούλη σε μουσική του Χάρη Παπαδόπουλου γράφτηκαν το διάστημα 2001-2003.

 

“Μακρυγιάννης Κοντογιάννης κι η Ελλάδα ακόμα ζει”(η πρώτη εργασία μιας τριλογίας) που είχε αναγγείλει ο Μανώλης το 2004.

 

Ο Δημητρης Κοντογιάννης, ερμηνευτής 5 τραγουδιών, είναι αυτός που έχει ερμηνεύσει τα περισσότερα τραγούδια του Μ. Ρασούλη.

 

Η Πρωτοεμφανιζόμενη Street Choir of Hatera, ερμηνεύει “Η κόλαση μου είσαι εσύ” σαν από εξέδρα γηπέδου και αποτελεί την πρώτη ρυθμική χορωδία παγκοσμίως.

 

Τα Λιμενάρια” ερμηνεύει ο Αργύρης Μπακιρτζής, (γράφτηκε ειδικά γι’ αυτόν) “φτιάξτο και δώστο στον Αργύρη” είπε στον Χάρη ο Μανώλης.

 

Οι Χειμερινοί Κολυμβητές από live στην Αθήνα (2004), ερμηνεύουν μοναδικά το “Μια μέρα ο Άγιος Γεώργιος” για πρώτη φορά σε δίσκο του Ρασούλη.

 

Βερολίνο1995, συναυλία στο “Σπίτι των Πολιτισμών του Κόσμου” (Haus der kulturen der welt), η Ναταλία Ρασούλη καθηλώνει το κοινό με τις ερμηνείες της στο “Nick the Greek” και στο “Υπάρχει μια Ελλάδα” (τίτλος της τελευταίας συνέντευξης του Μανώλη).

 

Ο Βασίλης Λέκκας ερμηνεύει, κατ’ επιθυμία του Ρασούλη, το πιο ιδεολογικό του τραγούδι (όπως συνήθιζε να λέει συχνά) “Ο μέσα μου Guevara“.

 

Ο δίσκος κλείνει με το “Μόνος στη Θεσσαλονίκη” από τον σύνθετη. Ένα τραγούδι για τον Μανώλη στη Θεσσαλονίκη από τον ίδιο.

 

Στον πρόλογο και επίλογο του δίσκου, η φωνή του Μανώλη Ρασούλη.

 

Υ.Γ. Εξώφυλλο: Ρουσσέτος Παναγιωτάκης, παιδικός φίλος και συνοδοιπόρος του στιχουργού.

 

Α. ΜΠΑΚΙΡΤΖΗΣ – Χ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ “Στα Λιμενάρια”

STREET CHOIR OF HATERA – “Η κόλαση μου είσαι εσύ”

ΝΑΤΑΛΙΑ ΡΑΣΟΥΛΗ – “Nick The Greek”

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ – “Που ‘σαι καημένε Σοφοκλή”

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ – “Μόνος στη Θεσσαλονίκη”

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ – ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ

«Μακρυγιάννης Κοντογιάννης κι η Ελλάδα ακόμα ζει»

αποκλειστικά στα καταστήματα δίσκων … από την MLK

No comments

Οι “Τρεις αδερφές στο θέατρο Πορεία

«Μαραμένα τα γιούλια και οι βιόλες, μαραμένα και τα γιασεμιά, μαραμένες οι ελπίδες μας όλες… Αλλά μήπως έχει καμιά σημασία; Τίποτα δεν έχει σημασία πια!» ...