Το Ελληνικό Φεστιβάλ παρα-πέη

Γράφει η  Μέμα Χαλιώτη

Μετά την αριστεία στην Παιδεία ως ρετσινιά ο κ. Μπαλτάς προχωράει θριαμβευτικά στην ρετσινιά της αριστείας του Πολιτισμού. Με την αποδόμηση της παιδείας και του πολιτισμού μπορεί κανείς να αποχαυνώσει την κοινωνία.

Η άστοχη επιλογή του για την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Ελληνικού Φεστιβάλ με την τοποθέτηση του Γιαν Φάμπρ, οδηγεί το Φεστιβάλ σε μεγάλες περιπέτειες.

Ο Φάμπρ είναι ένας αμφιλεγόμενος και ακραίος καλλιτέχνης που σίγουρα θα λειτουργήσει μέσα από τη δική του καλλιτεχνική οπτική με αμφίβολα ίσως και δυσάρεστα αποτελέσματα.

Σίγουρα, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται και εκφράζεται είναι δύσπεπτος ως ανούσιος για το πλατύ κοινό και κυρίως για το κοινό που ασχολείται με την πραγματική τέχνη. Η Τέχνη είναι η ικανότητα του καλλιτέχνη να δημιουργεί έργα που διέπονται από αισθητικούς κανόνες, να εντείνει και πλουτίζει τα συναισθήματα του ανθρώπου, να εξευγενίζει και να διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες.

Είναι ένα μέσο προσέγγισης του ωραίου, μέσο διακίνησης ιδεών, με χαρακτήρα πολλές φορές παιδαγωγικό και μορφωτικό. Δυστυχώς, μόνο αυτά δεν αντιλαμβάνεται κανείς μέσα από το έργο του Φάμπρ, είτε εικαστικά, είτε στη σκηνή.

Στο αιρετικό του έργο Mount Olympus, που ο ίδιος θεωρεί ότι αποθεώνει την τραγωδία  και εύχομαι να μην το δούμε στην Επίδαυρο, κανιβαλίζει κυριολεκτικά την αρχαία Ελληνική τραγωδία με τη ζωώδη εμφάνιση επί σκηνής γυμνών ανθρώπων. Η Αρχαία Ελληνική τραγωδία, το δραματικό είδος ποιητικού λόγου που ο Αριστοτέλης θεωρούσε το ύψιστο είδος καλλιτεχνίας, εξευτελίζεται. Και η παράσταση γίνεται πραγματικά ένα «δράμα» που ζητάει επειγόντως την κάθαρση.12935181_1167323513308124_1933480219_n

Είναι θεμιτή η διαφορετικότητα και πραγματικά η τέχνη έχει ανοιχτούς ορίζοντες. Δεν καλουπώνεται και δεν περιορίζεται. Μέχρι το σημείο όμως που δεν προσβάλει την ίδια την Τέχνη, δεν προσβάλει το μυαλό και το σώμα, δεν κάνει το ένα υποδεέστερο του άλλου και δεν φυλακίζει τη δημιουργία στα στενά κουτάκια του εκτός ορίων εντυπωσιασμού που οδηγούν τελικά στον υποβιβασμό του καλλιτέχνη.

Υπάρχουν και όρια και έχουν ξεπεραστεί επικίνδυνα. Φυσικά ο κ. Μπαλτάς γνώριζε για το είδος της καλλιτεχνικής έκφρασης του κ. Φάμπρ. Το θέμα είναι λοιπόν ο κ.Μπαλτάς και η επιλογή του. Οι δύο λόγοι, που έδωσε για την επιλογή αυτή στη συνέντευξη τύπου της Τρίτης 29 Μαρτίου, απλά δείχνουν το κενό επιλογής της προαγωγής του Πολιτισμού. Μια επιλογή που έγινε με κριτήριο τον πρωτοπόρο του αριστερού ρεύματος του Διαφωτισμού, Ολλανδό φιλόσοφο Σπινόζα και τη γνώση του Γιαν Φάμπρ για την παγκοσμιοποίηση δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στον εκφυλισμό το Ελληνικό Φεστιβάλ, που ξαφνικά έγινε «Διεθνές».

Σε πολλές σκέψεις με βάζει η διάθεση του Φαμπρ να εστιάσει στην καλλιτεχνική καινοτομία και το κριτήριο με το οποίο θα επιλέξει νέους καλλιτέχνες γα την Ακαδημία νέων καλλιτεχνών, που μάλλον θα είναι η μεζούρα. Η ακρότητα του Φαμπρ, αν δεν μετριαστεί θα οδηγήσει στην αποδόμηση του Φεστιβάλ και στην παρακμή της καλλιτεχνικής έκφρασης.

Και ρωτάω: Θα αφήσετε να διασυρθεί διεθνώς η Ελλάδα, βεβηλώνοντας με τα «πέη» του ο κ .Φαμπρ τα ιερά μάρμαρα του Ηρώδειου και της Επιδαύρου;

Προφανώς, μετά το βάρος της Παιδείας και το βάρος του Πολιτισμού στέκει πολύ βαρύ στις πλάτες του Υπουργού Πολιτισμού. Μήπως κύριε Πρωθυπουργέ πρέπει να απαλλάξετε τον κ. Μπαλτά από το βάρος  των  καθηκόντων του;