Σίλια Καρφοπούλου: «Υπάρχουν στιγμές που δε νιώθω ότι ερμηνεύω αλλά ότι υπάρχω»

Η χορεύτρια Σίλια Καρφοπούλου μιλά στο gefira.gr για το χοροθεατρικό έργο «Chair’s Tragedy» που θα παρουσιάσει στο «Φεστιβάλ Τσέπης» ’18 των εκδόσεων Γαβριηλίδη αλλά και για τα Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό

«Το πένθος, η πορεία, η διάρκεια και η ένταση του πόνου είναι αναπόφευκτα αλλά και απαραίτητα ώστε ο καθένας μας να προσαρμοστεί στις καινούριες συνθήκες και να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του»

Μιλήστε μας για το υψηλής αισθητικής χοροθεατρικό έργο «Chair’s Tragedy» σε σκηνοθεσία-χορογραφία Φένιας Αποστόλου που θα παρουσιάσετε στο «Φεστιβάλ Τσέπης» ’18, στον φιλόξενο χώρο «Poems & Crimes» των εκδόσεων Γαβριηλίδη, την Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2018.

Το «Chair’s Tragedy» είναι ένα σιωπηλό και τολμηρό χορευτικό σόλο, το οποίο στα δέκα και πλέον χρόνια που το χορεύω, έχει αποδείξει τη διαχρονικότητά του. Ασχολείται με τον πόνο της απώλειας, τη δυσκολία της συνειδητότητας, τη συναισθηματική αγκίστρωση στο άλλο φύλο. Η πορεία της ηρωίδας από την εμμονή στην απελευθέρωση, από το πένθος στην ανάταση, λαμβάνει χώρα εν καιρώ πολέμου, σε ένα μινιμαλιστικό σκηνικό, ένα σκοτεινό κλειστοφοβικό δωμάτιο. Ένα δωμάτιο γεμάτο αναμνήσεις του αγαπημένου της που σκοτώθηκε.

Καθώς χορεύω, «συναναστρέφομαι» με τα σκηνικά που ζωντανεύουν μέσω των αναμνήσεων και των συναισθημάτων μου και αμετάκλητα οδηγούν στην εκρηκτική ανάταση της ηρωίδας. Η επιλογή της μουσικής επένδυσης του έργου, η Casta Diva (αγνή θεά), τραγουδισμένη από την μεγαλειώδη φωνή της Μαρίας Κάλλας, με βοηθάει να εκφράσω, χορεύοντας, θυμό, οργή, νοσταλγία, τρυφερότητα και προσδίδει στην τραγικότητα του έργου.

Σε ένα πιο προσωπικό επίπεδο, το «Chair’s Tragedy» είναι η τραγωδία της συνειδητοποίησης της απώλειας που οδηγεί στο πένθος. Όλοι έχουμε νιώσει τον πόνο της απώλειας. Το πένθος, η πορεία, η διάρκεια και η ένταση του πόνου είναι αναπόφευκτα αλλά και απαραίτητα ώστε ο καθένας μας να προσαρμοστεί στις καινούριες συνθήκες και να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του. Αυτά τα πολύ ισχυρά συναισθήματα με «αναγκάζουν» κάθε μου παράσταση να γίνεται σχεδόν βιωματική. Υπάρχουν στιγμές που δε νιώθω ότι ερμηνεύω αλλά ότι υπάρχω.

Πώς ερμηνεύετε τη συνεχώς αυξανόμενη τάση των Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών στην Ελλάδα;

Ένα από τα λίγα καλά της οικονομικής κρίσης ήταν ότι ο χώρος της τέχνης ανταποκρίθηκε σωστά. Με δεδομένη τη δυσκολία χρηματοδότησης μεγάλων παραγωγών, πολλά μικρά καινούρια Φεστιβάλ δημιουργήθηκαν. Άλλα με επιτυχία και άλλα χωρίς τόση. Επιτυχία για ένα Φεστιβάλ νέων δημιουργών σημαίνει ότι οι συντελεστές, παλιοί και νέοι, δουλεύουν αρμονικά και συλλογικά για τη φιλοξενία και την προώθηση πολιτιστικών γεγονότων, την ανάδειξη και προβολή των νέων καλλιτεχνών, την ανταλλαγή ιδεών και την παρουσίαση σύγχρονων τάσεων στις τέχνες. Τα Φεστιβάλ νέων καλλιτεχνών προσφέρουν διαφορετικές ευκαιρίες, εμπειρίες και επιλογές και προστατεύουν τις ομάδες που δε στεγάζονται. Σαν γενική παρατήρηση, θα ήθελα να πω ότι τα Φεστιβάλ αυτά είναι μια θετική διέξοδος, προσιτή στον κόσμο, ο οποίος έρχεται σε επαφή με μεγάλη ποικιλία τεχνών, πράγμα πολύ θετικό.

Υπάρχει δυνατότητα βιοπορισμού μέσα από την ενασχόληση με τον χορό;

Στις μέρες μας, αν ένας χορευτής μπορεί να αφιερώσει πολλές ώρες στερούμενος την οικογένειά του και θυσιάζοντας μεγάλο μέρος της προσωπικής του ζωής, τότε ναι μπορεί να βιοποριστεί. Αλλά θα πρέπει εκτός από χορευτής-ερμηνευτής, να διδάσκει σε σχολές και να χορογραφεί για αυτές, να παραδίδει σεμινάρια, να βρίσκει και να τρέχει σε ακροάσεις, να πηγαίνει στις πρόβες του, να συντηρεί το σώμα του γυμνάζοντας το με καθημερινά μαθήματα και ό,τι άλλο προκύψει. Το σίγουρο είναι ότι χωρίς τη στήριξη (ανοχή, υπομονή και πολλές φορές και οικονομική) της οικογένειας και των κοντινών μας ανθρώπων, ο έρωτάς μας για αυτόν τον χώρο, δεν μπορεί να απογειωθεί.

Τι αποκομίσατε από τη συμμετοχή σας σε πολλά Φεστιβάλ Χορού του εξωτερικού;

Το ομορφότερο στα Φεστιβάλ του εξωτερικού είναι η ευκαιρία να ανταλλάξεις τεχνική, δημιουργικότητα και γενικά κουλτούρα με άλλους καλλιτέχνες. Αυτή η διεύρυνση του ορίζοντα που μου προκαλεί η συμμετοχή σε Φεστιβάλ του εξωτερικού, μου είναι απαραίτητη ώστε να τονώνεται η δημιουργικότητά μου. Επίσης, στο εξωτερικό τα θέατρα είναι γεμάτα και η αναγνώριση από ένα κοινό το οποίο σε κρίνει (καθώς δεν σε ξέρει) αποκλειστικά για το έργο σου, είναι βαθιά ικανοποιητική. Αυτά τα δύο υπέροχα στοιχεία είναι που με ωθούν να αισθάνομαι γεμάτη ζωή, να αποφεύγω την επανάληψη, να επιμένω, να συνεργάζομαι, να εμπνέομαι και γενικά να είμαι δημιουργική και ικανοποιημένη από την προσωπική μου πορεία στον χώρο.

Τι εύχεστε στη νέα γενιά καλλιτεχνών;

Εύχομαι το επάγγελμα να γίνει λιγότερο ανταγωνιστικό για αυτούς. Να ενωθούν και να παλέψουν για δίκαιη επαγγελματική αποκατάσταση. Η νέα γενιά απτόητη θα πρέπει να οπλιστεί με υπομονή, να έχει αντοχή, αγάπη για μελέτη και έρευνα, κριτική ικανότητα καθώς υπάρχει υπερπροσφορά πληροφορίας. Εύχομαι να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους και να παραμείνουν αιώνιοι εραστές της τέχνης!

About author