Οι ηθοποιοί της παράστασης “φυλακισμένες” γράφουν στη “ΓΕΦΥΡΑ”

Οι 16 ηθοποιοί από τις “Φυλακισμένες”Ελένη Αλεξανδροπούλου, Μάνος Αντωνιάδης, Ντέμη Αντωνοπούλου, Δέσποινα Αποστολίδου, Δώρα Γιαννακοπούλου, Βάσω Γρέντζελου, Χρήστος Καλμαντής, Μαρία Κατσαρού, Στέλλα Μουκαζή, Μαργαρίτα Παπαντώνη, Νίκη Πολύζου, Σοφία Ρούσου, Ευθύμης Τζώρας, Μαρία Φραγκάτου, Στίλβη Ψιλοπούλου και η κυρία Γιάννα Σταυράκη, γράφουν αποκλειστικά στη Gefira.gr σκέψεις και συναισθήματα με αφορμή τους 4 μήνες παραστάσεων και τη νέα παράταση της επιτυχημένης παράστασης που συνεχίζεται μέχρι 29 Μαρτίου στον Πολυχώρο VAULT. 
IMG_2765

… Μετά από τρεις μήνες και 28 παραστάσεις μπορώ να πω πως τον ρόλο της Μανταλένας μου τον αγαπώ όσο τον αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύτηκα πολύ να της βρω ελαφρυντικά, έπρεπε όμως.. για να μπορέσω να την δικαιολογήσω… Η πρώτη εικόνα που σου δίνει η Μανταλένα είναι μιας γυναίκας σκληρής και αδίστακτης. Πέραν τούτου, αυτό που διέκρινα εγώ είναι μια γυναίκα που αντέχει. Έχει αναγκαστεί να αντέχει ώστε να επιβιώσει. Και επιβιώνει. Θα μπορούσε να επιβιώσει και μόνη της στη φυλακή. Δεν κλαίγεται, δε μοιράζεται τον πόνο της, δεν την αφορά το να έχει καλή σχέση με καμία από τις συγκρατούμενές της – ούτε καν με κάποιον από αυτούς που ασκούν την εξουσία-, δε φοβάται να έρχεται σε αντιπαράθεση και δεν την απασχολεί η γνώμη των άλλων. Είναι ξεκάθαρος χαρακτήρας και δεν κρύβει κάτι. Το μόνο που κρύβει συνειδητά και πολύ καλά είναι οι ευαισθησίες της. Και αυτό δεν υπάρχει κανένας λόγος να το δείξει. Κρατάει βέβαια στα χέρια της ένα δυνατό χαρτί και μ΄ αυτό εκμεταλλεύεται πρόσωπα και καταστάσεις. Τώρα, εάν θα καταφέρει να το χρησιμοποιήσει σωστά υπέρ της θα φανεί στην παράσταση… Στέλλα Μουκαζή (ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ)

… Η παράσταση «Οι Φυλακισμένες» όπου έχω την τύχη να συμμετέχω, είναι για μένα πάνω απ’ όλα μια δημιουργική πρόκληση σε αρκετά επίπεδα (δραματουργικό, νοηματικό, σκηνοθετικό, αλλά και σε επίπεδο υποκριτικής). Διαθέτοντας αρκετά από τα σπάνια πλέον στοιχεία του «καλού θεάτρου από τα παλιά» (πολυπρόσωπος θίασος, σκηνοθετική γραμμή με άξονα τη δουλειά συνόλου κ.ά.), έχει ένα συγκλονιστικό ανθρωπιστικό – πολιτικό αλλά και πάντα επίκαιρο μήνυμα να μεταδώσει… Χρήστος Καλμαντής (ΔΟΝ ΜΑΡΤΙΝ)

.. Γυναικείες φυλακές στα τέλη της δεκαετίας του’40 στην Ισπανία, μια μικρογραφία της κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης της εποχής. Κρατούμενες που η καθεμία βιώνει την συντριβή και σηκώνει το σταυρό της ως το τέλος. Ένα δυνατό έργο που μας μεταδίδει την έντασή του και μας συγκινεί σε κάθε παράσταση. Νιώθω ευγνωμοσύνη που συνεργάζομαι με ανθρώπους άξιους και συμμετέχω σε ένα έργο που με αφορά… Δέσποινα Αποστολίδου (ΠΑΚΙΤΑ)

…Νιώθω χαρά μόνο και ευγνωμοσύνη που η παράσταση συνεχίζει δυναμικά, δίνουμε όλοι τον καλύτερο εαυτό μας , το πάθος και την αγάπη μας για αυτό το έργο. Παρατηρώ ότι οι θεατές συντονίζονται με την ατμόσφαιρα του έργου και μετέχουν ενεργά στην παράσταση. Αγωνιούν, συγκινούνται, γελάνε , σοκάρονται- πολλοί εσωτερικά μετατοπίζονται και γίνονται καλύτεροι για τον εαυτό τους και για τους άλλους. Ειδικά με το τελευταίο νιώθω ιδιαίτερα χρήσιμη… Νίκη Πολύζου (ΔΟΝΑ ΛΕΑΝΔΡΟ)

…Εξακολουθώ να έχω το ίδιο άγχος όταν μπαίνει ο κόσμος στην αίθουσα, την ίδια ανακούφιση όταν ακούγεται η πρώτη ατάκα του έργου, την ίδια συγκίνηση όταν έρχεται το χειρόκρότημα στο τέλος και την ίδια αίσθηση ελευθερίας και μοναδικής πληρότητας όταν βγαίνω μετά από μια τόσο κουραστική αλλά και τόσο γεμάτη παράσταση. Έχω αγαπήσει ακόμα περισσότερο τη Θεοδοσία μου. Την έχω καταλάβει καλύτερα. Έχω ακούσει τον πόνο της καλύτερα και μου έχει δώσει τη χαρά να μπορώ αυτούς τους μήνες που πέρασαν αλλά και αυτούς που θα έρθουν, να δείξω όσο μπορώ καλύτερα στο κοινό ποια πραγματικά είναι… Δώρα Γιαννακοπούλου (ΘΕΟΔΩΣΙΑ)IMG_2838

…Είμαι πολύ χαρούμενος, που συμμετεχω, σε αυτη την εξαιρετικη δουλεια, απο τοσες διαφορετικες αποψεις. Αρχικα εχουμε ενα εξαιρετικο εργο,συμπυκνωμενο, θιγει και αναφερετε σε ενα πληθος αλυτων, διαχρονικων θεματων, που ταλαιπωρουν βασανιζουν προβληματιζουν και στιγματιζουν την κοινωνια μας. Επειτα,ο κ Καρατζιας ενας σκηνοθετης, οπου τα τελευταια χρονια, η μια επιτυχημενη δουλεια του διαδεχετε την αλλη, καθε ηθοποιος θελει να συνεργαστει μαζι του και να γινει μερος αυτου του τροπου”επιτυχιας”. Επισης η προκληση, που εχει αυτο το εργο να συνυπαρξεις σε ενα τοσο πολυπληθης θιασο με τοσους συναδελφους. Ειναι μονο μερικοι και πολυ γρηγορα λογοι, που μπορω να σκεφτω γιαυτη την παρασταση… Ευθύμης Τζώρας (ΔΟΝ ΕΣΤΕΒΑΝ)

…«Οι φυλακισμένες για μένα ειναι η χαρά μου και το στήριγμά μου. Αυτή η παράσταση με έχει βοηθήσει να ξεπεράσω τρομερές δυσκολίες. Νιώθω ευγνωμοσύνη που βρέθηκα σε αυτή τη δουλειά και που μου δόθηκε αυτός ο ρόλος, της καλοκάγαθης καλόγριας, από τον οποίο αντλώ ελπίδα και αισιοδοξία. Καλή μας συνέχεια!»… Μαργαρίτα Παπαντώνη (ΑΔΕΡΦΗ ΛΑΤΡΕΙΑ)

…Οι «φυλακισμένες» για μένα είναι η απεικόνιση της καθημερινής σκληρής μάχης που δίνει ο καθένας μας απέναντι στη ζωή. Η πρόκληση και το εμπόδιο μαζί. Εννέα πολύ διαφορετικές γυναίκες μεταξύ τους, παλεύουν για την επιβίωση τους μέσα στις βίαιες συνθήκες της φυλακής ενώ συγχρόνως δίνουν μια σημαντικότερη μάχη ίσως που είναι αυτή με τον ίδιο τους τον εαυτό. Η «Βιολέτ», την οποία ενσαρκώνω, είναι η νεοφερμένη στην φυλακή, η οποία από την είσοδο της εκεί , έχει ν αντιμετωπίσει την θυμωμένη αγέλη των γυναικών που την υποδέχεται, μια δυναμική και σκληρή δικηγόρο που ενώ εμφανίζεται ως η σωσίβιος λέμβος της τελικά προδίδει την εμπιστοσύνη της ενώ εκείνη προσπαθεί να κρατηθεί ζωντανή από την δύναμη που της δίνει ο απόλυτος έρωτας που νιώθει για έναν άνδρα, ο οποίος όμως είναι και ο υπαίτιος που την οδήγησε εκεί. Η τραγική εξέλιξη των γεγονότων που ακολουθούν αποδεικνύει πόσο ψυχοφθόρα μπορεί να είναι αυτή η μάχη που δίνει η καθεμία τους ν’ απελευθερωθεί από τα πάθη, τους φόβους και τους δαίμονες της, προσπαθώντας ν’ αποτινάξει μια ξένη ταυτότητα κολλημένη πάνω της από μια σαθρή, αυστηρή και απόλυτη κοινωνία που ορίζει τελικά τις ζωές τους. Έχει άραγε τείχη η πραγματική φυλακή…?… Μαρία Κατσαρού (ΒΑΙΟΛΕΤ)

… “Ίσως είναι η μεγαλύτερη χαρά που μπορεί να νιώσει ένας ηθοποιός, όταν η παράσταση στην οποία συμμετέχει αγκαλιάζεται θερμά από το κοινό. Αυτό συμβαίνει με τις “Φυλακισμένες”, μια άκρως συλλογική προσπάθεια,π ου με πολύ κόπο ανέβηκε στη σκηνή και εν τέλει κέντρισε το ενδιαφέρον του θεατή, ο οποίος αποχωρεί από το θέατρο, ίσως όχι ανακουφισμένος, αλλά συγκινημένος και προβληματισμένος, έχοντας στη σκέψη του ερωτηματικά που ερεθίζουν τον προβληματισμό του για την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε”… Βάσω Γρέτζελου (ΑΔΕΡΦΗ ΕΥΣΕΒΙΑ)

…Από την πρώτη ανάγνωση σου παίρνει την ανάσα. Πώς μπορείς να αναμετρηθείς με τέτοιες καταστάσεις; Είναι τόσο μακριά από σένα. Την πρώτη μέρα νιώθεις μουδιασμένη, αν κι όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνεις όλο και περισσότερο. Καταλαβαίνεις τον άνθρωπο που βρίσκεται σε αυτή τη θέση, φαντάζεσαι τι πήγε στραβά, καλύπτεις τα κενά, σιγά, σιγά βρίσκεις τον εαυτό σου, εκεί, στις φυλακές, τον υπερασπίζεσαι, τις ιδέες του, τις απόψεις του και τους άλλους, αυτούς που είναι πλάι σου. Ωστόσο, δεν περνάει μέρα χωρίς να ανακατευτούν τα σωθικά σου… Σοφία Ρούσου (ΜΑΡΙ ΚΡΟΥΖ)IMG_2839

…Είναι πολύ σημαντικό και ταυτόχρονα ελπιδοφόρο να συμμετέχεις σε μία καλή παράσταση που έχεις δουλέψει πολύ γι’ αυτήν.Μετά από τρεις μήνες παραστάσεων και έχοντας πάρει καλές κριτικές δε νοιώθεις απλά δικαιωμένος , παίρνεις δύναμη για να συνεχίσεις αυτόν τον δύσκολο δρόμο που λέγεται Υποκριτική.Θέλω να ευχαριστήσω τον επίμονο σκηνοθέτη Δημήτρη Καρατζιά , τον εμπνευσμένο μουσικό Μάνο Αντωνιάδη και τους υπόλοιπους ηθοποιούς και συνοδοιπόρους μου σε αυτό το όμορφο ταξίδι.Είμαι επίσης ιδιαίτερα περήφανη που εκτός των άλλων συμμετέχω σε ένα έργο που με έχουν αγγίξει από την πρώτη στιγμή τα μηνύματα που περνάει και οι καταστάσεις που θίγει.Έτσι νοιώθω ότι βάζω κι εγώ το μικρό μου λιθαράκι στην κοινωνία και τον πολιτισμό… Μαρία Φραγκάτου (ΜΑΚΑΡΕΝΑ)

...Ξεκινώντας μια τέτοια δουλειά με έναν πολυπληθή θίασο ελπίζεις ότι η παράσταση θα πάει καλά. Στην πορεία και βλέποντας τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει ο σκηνοθέτης αλλά και η υπόλοιπη ομάδα πιστέυεις ότι θα πάει καλά και θ’ αποσπάσει καλές κριτικές. Εύχομαι να συνεχίσει να πηγαίνει καλά και γιατί όχι να ανέβει και την επόμενη σεζόν… Ντέμη Αντωνοπούλου (ΦΟΥΕΝΣΑΝΤΑ)

Ένα έργο καθηλωτικό που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον από τους πρώτους διαλόγους και ανυπομονείς να ανακαλύψεις την εξέλιξή του. Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που άκουσα απόσπασμα του κειμένου. Έμεινα έκπληκτη και προσπαθούσα να μαντέψω τη χρονολογία που το έγραψαν οι συγγραφείς. Σίγουρα δεν θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό ότι πρόκειται για ένα έργο που γράφτηκε το 2007! Θα ήθελα να βγω για λίγο απ’έξω και να πάρω ρόλο θεατή που το βλέπει για πρώτη φορά. Να νιώσω την δική τους μαγεία, ένταση, συγκίνηση, την ατμόσφαιρα και όλα όσα εισπράττουν και βιώνουν… Ελένη Αλεξανδροπούλου (ΚΟΥΛΗ)

…Γενικά μου αρέσει να δοκιμάζω τον εαυτό μου σε διαφορετικές καταστάσεις. Το να υποδυθώ κάποιους ρόλους είναι μια πολύ ωραία πρόκληση! Κατά καιρούς, έχω κάνει κάποιους μικρούς ρόλους σε μικρού μήκους βίντεο, αλλά σε επαγγελματική παράσταση συμμετέχω για πρώτη φορά, τώρα, στις «Φυλακισμένες», όπου έχω γράψει και τη μουσική! Ήταν μια απρόσμενη ανατροπή, όταν ένας από τους ηθοποιούς έπρεπε να αποχωρήσει από τις παραστάσεις λόγω προσωπικών υποχρεώσεων! Μη έχοντας χρόνο για πρόβες, και όντας ένας μικρός ρόλος, θελήσαμε να δοκιμάσουμε το κατά πόσο θα μπορούσα να αντικαταστήσω τον ηθοποιό -μια που ήξερα και το έργο. Τελικά πήρα τον ρόλο και είναι κάτι που το χαίρομαι πάρα πολύ!Μάνος Αντωνιάδης (ΔΟΝ ΜΑΞΙΜΟ)

…Είναι μεγάλη μου τιμή να δουλεύω φέτος με το Δημήτρη Καρατζια μιας και ήταν ενα όνειρο μου που πραγματοποιήθηκε και μάλιστα σε ένα πολυ ιδιαίτερο έργο. “Οι Φυλακισμένες” είναι ένα γυναικείο μανιφέστο δοσμένο με τέτοιο τρόπο που να αφορά όλους ανεξαρτήτως φύλου. Η “Τσαριτο” ο χαρακτηρας που υποδύομαι είναι μια νέα γυναίκα μεγαλωμένη υπο αντίξοες συνθήκες και εκδιδόμενη απο πολύ μικρή ηλικία. Μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι της φυλακής που την περιβάλει εκείνη κάνει το πιο ελεύθερο και επαναστατικό πράγμα: Ονειρεύεται… Θέλει να αλλάξει τη ζωή της και η ελπίδα είναι αυτη που κρατα ζωντανή την ψυχή της. Οι συνθήκες όμως θα της το επιτρέψουν; Τι συμβαίνει άραγε όταν η ελπίδα σβήνει, τι επιλογές υπάρχουν; Τι συμβαίνει όταν τα περιθώρια στενεύουν; Ολα αυτά καλείται να τα αντιμετωπίσει παλεύοντας άγρια να σταθεί όρθια με ισορροπίες τρόμου… Στίλβη Ψιλοπούλου (ΤΣΑΡΙΤΟ)

...Φέτος παίζω καί εγώ στίς Φυλακισμένες τού Ιγνάθιου ντέλ Μοράλ σέ σκηνοθεσία τού Δημήτρη Καρατζιά στόν πολυχώρο Vault. Υποδύομαι τήν ηγουμένη τών φυλακών Κονσεπσιόν δέ Μαρία. Εναν ρόλο διττό, πολυσήμαντο ένα βήμα μετέωρο ανάμεσα στήν ποινή καί τή συγχώρεση. Ενα δίλημμα ίσως ανθρώπινο ένα ερώτημα τελικά πρός τόν άνθρωπο καί πρός τόν Θεό. Δικαιοσύνη ή αγάπη? Αυστηρότητα ή Έλεος? Τί εξαγοράζει καί τί εξαγιάζει τόν αιώνιο πόνο τών ανθρώπων?… Γιάννα Σταυράκη (ΚΟΝΣΕΠΣΙΟΝ ΔΕ ΜΑΡΙΑ)IMG_5459-2


Λίγα λόγια για τις “Φυλακισμένες”

Παράταση Παραστάσεων λόγω επιτυχίας για τις “Φυλακισμένες” των Ignacio del Moral & Verónica Fernández, σε μετάφρασηΜαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, με έναν 16μελή θίασο, έως την Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018 κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 στον Πολυχώρο VAULT.

Το έργο γράφτηκε αρχικά κατ’ ανάθεση για να παρουσιαστεί από τους τελειόφοιτους της Βασιλικής Ακαδημίας τής Μαδρίτης το 2007, λόγω της μεγάλης επιτυχίας του όμως παίχτηκε στην κεντρική σκηνή του Εθνικού θεάτρου της Μαδρίτης το 2008 σε σκηνοθεσία Ερνέστο Καμπαγέρο.

Ο πρώτος που ανέβασε έργο του Ignacio del Moral σε Ελληνική σκηνή ήταν ο Στάθης Λιβαθινός στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (2006), Το βλέμμα του Μελαμψού Άνδρα.

ΥΠΟΘΕΣΗ:

Ισπανία, χειμώνας του 1950, μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Συνεργασία Εκκλησίας και Φασιστών. Η Δικτατορία του Φράνκο στην εξουσία. Καθολικισμός. Γυναικείες Φυλακές μέσα σε ένα Μοναστήρι έξω από μία επαρχιακή πόλη της Ισπανικής ενδοχώρας. Κρύο, πείνα, αρρώστιες, απομόνωση, βία, κακοποίηση, θάνατος.

Γυναίκες φυλακισμένες. Κάποιες για πολιτικούς λόγους, όπως η κουμουνίστρια και η αναρχική, κι άλλες για κλεψιές, πορνεία, μοιχεία, παράνομες εκτρώσεις, φόνους, κάποια που σκότωσε τον άντρα της και άλλη που έπνιξε το μωρό της. Χαίρονται, γελάνε, ερωτεύονται, ονειρεύονται, ελπίζουν, προσεύχονται, ραδιουργούνε, θυμώνουν, γκρινιάζουν, τσακώνονται, απελπίζονται, κλαίνε, πονάνε, αλλά πάντα συμπαραστέκονται η μία στην άλλη. Επιθυμούν το πολυτιμότερο αγαθό, την ελευθερία τους, ένα καινούργιο ξεκινημα, μια νέα αρχή.

Σαν χορός αρχαίας τραγωδίας περιμένουν έναν Από Μηχανής Θεό, τον επίσκοπο, τη χάρη που δίνει κάθε δέκα χρόνια σε μία από αυτές. Τη χάρη που θα δοθεί σε δύο βδομάδες. Μόνο που αυτή την χάρη την θέλουν όλες. Και την διεκδικούν όλες. Κάποιες όμως είναι αποφασισμένες να την πάρουν.

Όσο οι μέρες περνάνε τόσο κορυφώνεται η ένταση. Όσο η ελπίδα τους για τη χάρη μεγαλώνει, τόσο γιγαντώνονται ο πόνος και η απελπισία τους. Οι ακραίες συνθήκες και τα ακραία πάθη, οδηγούν σε ακραίες συμπεριφορές. Ένα καταστροφικό επισκεπτήριο. Ένοχα μυστικά βγαίνουν στο φως. Οι ισορροπίες χάνονται. Και μετά μια σειρά από αποκαλύψεις και ανατροπές οδηγούν στο τραγικό τέλος.IMG_5547-2

INFO!

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ

ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:

Τετάρτη και Πέμπτη : 21:15

Από 1 Νοεμβρίου 2017 έως Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100′ (χωρίς διάλειμμα)


IMG_5592-2

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

Γενική είσοδος: 15 ευρώ

Προπώληση Viva : 13 ευρώ (https://www.viva.gr/tickets/theater/polixoros-vault-skini-a/fylakismenes/)

Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 10 ευρώ

Ατέλειες: 5 ευρώ

 

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS

Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός

Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8′ περίπου με τα πόδια)

Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889

(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00 – 14:00 και 17:00 – 21:00)

Email: [email protected]

FB Page : http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1

7ο Φεσιτβάλ Νέων Καλλιτεχνων ΤΑ 12 ΚΟΥΠΕ

Για 7η συνεχή χρονιά η Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ και η Τατιάνα Λύγαρη ανοίγουν την καλοκαιρινή σεζόν του γνωστού σιδηροδρομικού πολυχώρου πολιτισμού με το ...