Ξανθή Ταβουλαρέα: «μέσα μου είμαι πάντα μια θεατρίνα…»

H σκηνοθέτις Ξανθής Ταβουλαρέα μιλά στη ΓΕΦΥΡΑ  gefira.gr για την παράσταση το “Dark Romance + Edgar Allan Poe”

 

Από πότε ασχολείσαι με τη σκηνοθεσία; Ξέρουμε πως είστε και ηθοποιός, οπότε θα είναι εύλογη η ερώτησή μας. Τι προτιμάτε από τα δύο; Ποιος «ρόλος» σας ταιριάζει περισσότερο; Του ηθοποιού ή του σκηνοθέτη;

Α, με πάτε ταξίδι πίσω στο χρόνο με αυτή σας την ερώτηση. Η πρώτη μου σκηνοθεσία (επαγγελματική) , ήταν στα 19 μου, στην Σταχτοπούτα. Ένα θεατρικό που παιζόταν σε δήμους και συλλόγους. Τότε ανέβασα αρκετά παραμύθια και ιστορίες, αλλά έπειτα σταμάτησα για λίγα χρόνια- λόγω παιδιών- και ασχολήθηκα στο θέατρο μόνο με σκηνογραφία και ενδυματολογία. Και τα τελευταία 10 χρόνια επανήλθα στην ενεργό δράση. Οι σπουδές μου είναι Performing Arts, το  οποίο με βοηθάει και μου δίνει την ευελιξία να πειραματίζομαι, αλλά, θέατρο, σημαίνει να παίζεις! Να είσαι ενεργός στη σκηνή. Όλοι οι υπόλοιποι (σκηνοθέτες, σκηνογράφοι φωτιστές κλπ) στοχεύουν στο ρόλο που ενσαρκώνεις. Έτσι, πραγματικά μέσα μου είμαι πάντα μια θεατρίνα. Από την άλλη όμως, ο δημιουργός είναι ο σκηνοθέτης… Ειλικρινά δεν ξέρω τι να διαλέξω. Νομίζω πως αν έκανα μόνο το ένα ή μόνο το άλλο, θα ήμουν μισή.

Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση που ανεβάζετε στο θέατρο Κνωσός. Τι σημαίνει για σας;

Ξορκίζω. Τα δεινά και τις απώλειες. Αλλά με τον δικό μου τρόπο. Την Τέχνη, στην ολότητά της. Είναι ένα όνειρο, που έγινε ιδέα και μετά σκέψη και τώρα υλοποιείται. Να συνεργαστώ με ανθρώπους αγαπημένους – που έχουν βιώσει την απώλεια και προσπαθούν να την διαχειριστούν – που είναι βουτηγμένοι στην Τέχνη και είναι αυτός και ο δικό τους τρόπος ξορκίσματος… Είναι σκληρή η εποχή , κάθε εποχή είναι, για όσους επιθυμούν την Αλήθεια. Είναι περίεργες οι Αξίες που μας διέπουν, σε μια κοινωνία που επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού. Αυτή  λοιπόν η παράσταση είναι η δική μου Αντίσταση. Σε όλο αυτό που μας παρασύρει στη δίνη του. (και είναι υπέροχο πως όλοι μας, όσοι φτιάχνουμε αυτήν την παράσταση, θέλουμε να μιλήσουμε να προτείνουμε στο κοινό – μέσα από ό,τι πένθιμο, να αναγεννηθεί)

 

Πού επικεντρωθήκατε σκηνοθετικά;

Ο κεντρικός άξονας του Dark Romance + Edgar Allan Poe,  είναι η απώλεια. Απώλεια ανθρώπου, Νου, Λογικής, Ύλης, Συναισθημάτων, Ορίων… η Απώλεια στην Απόλυτη Μορφή της. Η οποία όμως ακόμα κι αυτή , η ίδια η Απώλεια, παύει να έχει ισχύ, καθώς τελικά τα πάντα στη φύση επουλώνονται, ξαναγίνονται. Είναι αυτή η φράση που μου έμεινε από τη Φυσική στο σχολείο (μάλλον θα ήταν η μοναδική στιγμή που πρόσεχα στο μάθημα… γι αυτό μου έμεινε): Η Φύση πληρώνει το κενό.

Αυτός είναι και ο λόγος που η παράστασή μας έχει δύο άξονες:

α) Το κομμάτι του κινήματος του  Ρομαντισμού, όπου η δρ. Ιστορικός Τέχνης Μαρία Αθανασσέκου, μαζί με τον κινηματογραφιστή Ζουάν Κούρτις έχουν ετοιμάσει τρία βίντεο για το κίνημα αυτό και τη σχέση του με τον Πόε.

β) Και τον ποιητικό λόγο του Πόε

Και στα δύο βλέπουμε την πάλη του ανθρώπου για τη συνέχειά του.

Εδώ έρχονται και η μουσική και ο χορός και επεμβαίνουν. (μελοποίηση είναι από τον Νίκο Μαϊντά, χορογραφία από τη Μαρίζα Βινιεράτου) Διότι στη ζωή, και την πάλη, και την απώλεια, και την ήττα και την αναγέννηση, ο Άνθρωπος, την εκφράζει με το λόγο, το σώμα, τη μουσική. Έτσι είμαστε πλασμένοι. Με Τέχνη και Αγάπη και Δύναμη.

Ποια είναι τα συστατικά εκείνα που μπορούν να κάνουν μια θεατρική παράσταση πετυχημένη;

Τι ωραία ερώτηση. Σας παρακαλώ κάντε την στους σκηνοθέτες – παραγωγούς που έχουν κάνει μεγάλες επιτυχίες, κι ελάτε να μου πείτε την απάντηση κι εμένα… Αλλά νομίζω πως κι εκείνοι άμα το ήξεραν, θα είχαν συνεχόμενες επιτυχίες. Στο Θέατρο ποτέ δεν ξέρεις τι θα αρέσει τελικά στο κοινό. Έχουμε ανεβάσει την «Ώρα του Διαβόλου» του Φ. Πεσσόα (με υπέροχη Φίλη Μαρσώ στο ρόλο του Διαβόλου), μια παράσταση που τους πρώτους μήνες είχε μεγάλη επιτυχία στην βραδινή παράσταση και τους επόμενους στη μεταμεσονύχτια. Ποτέ δεν ξέρεις από πρίν. Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι ο στόχος μου να οδεύει προς τη δική μου – μικρή έστω – Αλήθεια που θέλω να φέρω στο κοινό. Η επιτυχία δεν είναι δικός μου στόχος. Ας την διαχειριστεί το κοινό.

Αν σας ρωτούσαμε τους λόγους που πρέπει να έρθει κάποιος να δει την παράσταση τι θα μας λέγατε;

Υπάρχουν δύο κεντρικοί λόγοι: ο ένας είναι ο μεταφυσικός, η αίσθηση… Θελήσαμε να μπούμε μέσα σε αυτό που συμβαίνει στη ζωή μας, σαν να είναι όλα ταυτόχρονα, αλλά σε παράλληλα επίπεδα. Ο δεύτερος, είναι καθαρά πρακτικός! Να έρθει κάποιος , να ακούσει τον υπέροχο Ηλία Γκογιάννο ως Πόε, να δει την απίστευτη αέρινη κίνηση της Ευγενίας Σιγαλού, ε, να δει κι εμένα ως Alter ego του Πόε, να μάθει για το κίνημα του ρομαντισμού μέσα από τα έργα τέχνης και να μετέχει στη μουσική του Νίκου, ο οποίος θα βρίσκεται εκεί με το πιάνο του – παρά τα κάποια ζητήματα  που τον δυσκολεύουν πολλές φορές να παίζει, παρ όλ αυτά, θα είναι εκεί με εμάς και για εμάς, στη μέθεξη…. Α,και για να γνωρίσει φυσικά και τη Μαρία μας, ως υπέροχη καθηγήτρια!

Προσωπικά τώρα, το βίωμα του κάθε θεατή μετά την παράσταση, ελπίζω να είναι αυτό το βούτηγμα στον σκοτεινό εαυτό μας και η σπίθα που καίει κάθε τι στο έρεβος του Νου, ώστε να έλθει η αναγέννηση, από την ίδια μας τη φλόγα, από τις ίδιες μας τις στάχτες. Είναι μια παράσταση που ευελπιστώ να μας φέρει σε αυτό ακριβώς το μαγικό σημείο: τη στιγμή της αναγέννησης.

Τι ρόλο μπορεί να παίξει η τέχνη στην εποχή της κρίσης και πώς βλέπετε το μέλλον της; Τι μπορεί να προσφέρει στον θεατή, αντίστοιχα το θέατρο;

Και που αλλού έχουμε να στραφούμε σε εποχές κρίσεις; Μόνο η Τέχνη μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για τη νέα κούρσα της ζωής. Γι αυτό το Καινούριο που όλοι αγωνιωδώς παλεύουμε. Όσο για το Μέλλον, το αφήνω να δημιουργηθεί με τον καλύτερο τρόπο. Επιλέγω να πράττω τα κάλλιστα στο Παρόν, ώστε το Μέλλον να έχει υλικό αγνό κι ανόθευτο για τη δημιουργία του.

Το θέατρο προσφέρει πάντα τη ζωντάνια του. Είναι ο χώρος που όλες οι Τέχνες μπορούν να συνυπάρξουν και να εκφραστούν. Είναι ένας πολύτιμος χώρος διαλόγου, εκπαίδευσης, βιωμάτων «εξ αγχιστείας».Θέλω να πω , είναι πολύτιμο να βιώνεις για μια δυο ώρες καταστάσεις ξένες από εσένα, ενώ με το πέρας της παράστασης επανέρχεσαι στον εαυτό σου. Σε μια πιο εξελιγμένη όμως εκδοχή του Εαυτού, καθώς – ανώδυνα- πέρασες από τις Συμπληγάδες. Κι έτσι, όλοι εξελισσόμαστε και ωριμάζουμε και προετοιμαζόμαστε . Ας έρθει λοιπόν αυτό το Μέλλον που φτιάξαμε!

About author