«Η Ψιλικατζού» του Vault  μέσα από την ματιά του Αλέξη Κανατά για τη ΓΕΦΥΡΑ (gefira.gr)

Γράφει ο Αλέξης Κανατάς για την παράσταση «Η Ψιλικατζού» που παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη με Κυριακή στον Πολυχώρο Vault 


Η ΨΙΛΙΚΑΤΖΟΥ στον Πολυχώρο Vault με την Ελένη Ουζουνίδου

«Όταν έχεις πρόβλημα, έχεις πρόβλημα. Πάει και τελείωσε. Όσο φιλοσοφικά κι αν το δεις, όσο ρομαντικά, όση αγάπη κι αν διαθέτεις για τη ζωή, το τίμημα θα το πληρώσεις. Όλα τα ρητά βγήκαν από σοφά κεφάλια αλλά…ΜΕΤΑ την καταστροφή. Άντε ρώτα τους όταν ήρθε η καταιγίδα πώς ένιωσαν. Άντε τη στιγμούλα πριν το γκρεμό και κότσαρέ τους μια εξυπνάδα του τύπου αν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει να τα καταφέρεις! Μάλλον αν θέλεις κάτι πάρα πολύ θα πρέπει να συνωμοτήσεις ενάντια σε όλο το σύμπαν για να τα καταφέρεις..»
Η Ελένη Ουζουνίδου φτάνει στην καρδιά, στο ψητό! Ανασύρει μέσα από το βιβλίο της Κωνσταντίνας Δελημήτρου την ψυχή της γυναίκας που άλλοτε σχολίαζε ως blogger διαδικτυακά μια ολόκληρη κοινωνία και έκανε πάταγο και στην συνέχεια δημοσίευσε σε βιβλίο το εν λόγω ημερολόγιο καθώς και ένα άλλο εσωτερικό και πιο εξομολογητικό και πιο προσωπικό ημερολόγιο, που έχει να κάνει με τον προσωπικό της αγώνα και το ολοδικό της δράμα. Η Ουζουνίδου βουτάει χωρίς φόβο μέσα στις αφηγήσεις της, την αρπάζει απ’ τα μαλλιά, με γενναιότητα διαβάζει τα θέλω και τις ανάγκες της, βλέπει την πορεία της, την καθαρίζει, την ξεσκονίζει από τη σκόνη του χρόνου και της εποχής που έχει πια αλλάξει δραματικά, τη συνεφέρνει και μας φέρνει εμπρός μας και φωτίζει το πορτραίτο ενός ανθρώπου που αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις, με νύχια και με δόντια, με χιούμορ και με οδύνη αληθινή, χορτασμένη με γκρεμό και απόρριψη, αλλά γεμάτη αγάπη και σθένος και ζωντάνια και αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Μια φορά κι έναν καιρό στον μαγικό χώρο των ελληνικών blog ήταν η Ψιλικατζού, μια blogger που κρατούσε διαδικτυακά το ημερολόγιό της με ιστορίες από ένα ψιλικατζίδικο στη Νίκαια μια γειτονιά λαϊκή και ιδιαίτερα πολυσυλλεκτική, μια γειτονιά που για την εποχή του Nitro δεν ήταν τόσο trendy, αλλά μπας κλας και γι’αυτό πιο κοντά στο πραγματικό αίσθημα μιας αληθινής χώρας, και είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία, καθώς πάρα πολλοί χρήστες ιντερνέτ την ακολουθούσαν, την περίμεναν, έγραφαν, σχολίαζαν στο blog της αντιδρούσαν, μάλωναν και γενικά την εποχή που κάτι ζωντανό, ενδιαφέρον, απρόσμενο συνέβαινε, τα στόματα άνοιγαν, απόψεις πήγαιναν κι έρχονταν, υπήρχε ένα μοίρασμα ζωής, που κινούσε που συγκινούσε και έφερνε τον άνθρωπο, που δεν είχε σχέση με τα ακόμα κραταιά αλλά και ξεπερασμένα, ξεφτισμένα ΜΜΕ, στο προσκήνιο.

Η εποχή βέβαια ήταν άλλη. Ωραία και ανέμελη, ανάλαφρη, όπου παρά τα πολλά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, είχαμε συνηθίσει στην ευκολία και τον καλό τρόπο ζωής, θεωρούνταν δεδομένα τα υλικά αγαθά, πόσο μάλλον η επιβίωση, και ασχολούνταν οι περισσότεροι με ανούσια πράγματα. Η Ψιλικατζού παιδί της εποχής της, αλλά και της Νίκαιας έδειχνε, χωρίς να την κριτικάρει, ανάγλυφα αυτή την ελαφρότητα, την καθημερινή βλακεία των ανθρώπων, τα εύκολα αστεία, την ελευθεριότητα του ήθους, τα αποτύπωνε, με περισσή άνεση, χωρίς καμιά πίεση, χωρίς κανένα δισταγμό και δίχως την ανάγκη να τα αναλύσει, να τα δουλέψει μέσα της, να προβληματιστεί γι’ αυτά. Μάλιστα πολλές φορές ήταν και κατινίστικα τα γραφόμενα, με αναίτιες βωμολοχίες, επιφανειακά και επιπόλαια, στα όρια.

Στην συνέχεια η ψιλικατζού ως περσόνα υποχώρησε, χάθηκε καθώς με την έκδοση του βιβλίου της έγινε πια η Κωνσταντίνα Δελημήτρου, το βιβλίο της οποίας χωρισμένο σε δύο κόσμους, είναι βασισμένο σε δύο ημερολόγια. Από τη μια το ημερολόγιο της γνωστής Ψιλικατζούς, βασισμένο στο blog της και από την άλλη το προσωπικό της ημερολόγιο όπου η Δελημήτρου πια αφηγείται την πολύχρονη προσπάθειά της να κάνει παιδί. Τα κέντρα γονιμότητας, οι εμβρυολόγοι, οι γυναικολόγοι, οι αίθουσες αναμονής, οι εξωσωματικές και οι ιατρικές εξετάσεις, το ταξίδι από μήνα σε μήνα, από τη μια υπόσχεση στην άλλη, τα άγχη, οι αγωνίες, οι ελπίδες, οι απογοητεύεις.

Η Ελένη Ουζουνίδου στο Vault με την εξαιρετική διασκευή που έχει κάνει ο Δημήτρης Καρατζιάς και υπό την σκηνοθετική του καθοδήγηση, προχωράει ένα βήμα παραπέρα. Δεν είναι μόνο η Ψιλικατζού με τις ιστορίες από το blog της , ούτε η Δελημήτρου συγγραφέας ενός βιβλίου με δύο ημερολόγια που κρατιούνται χωριστά, διαφορετικά, διακριτά. Η Ουζουνίδου είναι κατ’αρχήν μια Χιονάτη, μια Χιονάτη εφ’όλης της ύλης, ένα πρόσωπο παιδικού παραμυθιού, που μας λέει ένα παραμύθι όχι για παιδιά μα για μεγάλους, για ένα κορίτσι που αγαπούσε τα παιδιά και παλεύει με δράκους και θεριά, που δεν φαντάζονταν στον προστατευμένο κόσμο του blog της και όσο παλεύει ενηλικιώνεται, αλλάζει, βαθαίνει και πάσχει.

Η Ουζουνίδου ενοποιεί εσωτερικές και εξωτερικές φωνές, τα δύο πρόσωπα, ιδιωτικό και δημόσιο της ηρωίδας, και παρουσιάζει μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Όχι πια καρικατούρα, όχι πια περσόνα διαδικτυακή, αλλά άνθρωπο με σάρκα και οστά. Κρατάει από όλη την εξελικτική πορεία, την περιπέτεια των ιστοριών και των ημερολογίων της Ψιλικατζούς ό,τι χρειάζεται, ό,τι πιο καλό και ό,τι αντέχει στο σήμερα, που η εποχή έχει αλλάξει δραματικά και δίνει επί σκηνής μια γυναίκα που περνάει από τη μια απογοήτευση στην άλλη και γνωρίζει τον αληθινό κόσμο και αντιμετωπίζει όλα τα κλισέ και τα στερεότυπα, όλα τα ψεύτικα παρηγορητικά «εύκολα» τσιτάτα, έναν κόσμο που με την σκληρότητά του, τη χυδαιότητά του, την αναλγησία του διαψεύδει όλα τα παραμύθια, που παραπλανούν και συσκοτίζουν και κρύβουν την αλήθεια.

Η Ψιλικατζού όμως δεν ενηλικιώνεται απλώς μέσα από την ερμηνεία της Ουζουνίδου, αλλά έρχεται στον αληθινό κόσμο και λάμπει με τη δύναμη της ψυχής της.

Η Ουζουνίδου με φωνή κρυστάλλινα καθαρή, με ευκρίνεια μοιάζει να σπάει το γυαλί της όποιας οθόνης του υπολογιστή, όπου μπορεί να κατοικοεδρεύει μια περσόνα και εμφανίζεται με μαγικό τρόπο μπροστά μας, με τόλμη και παρρησία, έτοιμη για ερωτήσεις και απαντήσεις, καταργώντας αποστάσεις, δηθενιές, προφάσεις και κοιτάζοντας κατάματα τον θεατή με αυτά τα μεγάλα κι εκφραστικά και καθηλωτικά της μάτια. Και σου σκάει το παραμύθι.

Και δίνει την εικόνα της γυναίκας που λαχτάρησε να κάνει ένα παιδί. Και βυθίστηκε, κυλίστηκε στον κόσμο των Υπέροχων Υπέρηχων! Ένα κορίτσι που ζει σε μια γειτονιά, με το ψιλικατζίδικο, που εναλλάσσονται οι πελάτες του, με τις σταθερές συμπεριφορές, απαιτήσεις, συνήθειες, μια κοινωνία, μια χώρα που ζει αγοράζοντας τσιγάρα, σοκοφρέτες, περιοδικά και αποκαλύπτεται από την συμπεριφορά της στη Δέλτα της γειτονιάς. Γειτονιά; θα σκεφτεί κανείς. Η συνθήκη του παραμυθιού που εισάγει η παράσταση, βοηθάει να λειτουργήσει η συνθήκη που επέλεξε η ψιλικατζού για να μιλήσει, μιας και η εποχή μιας χώρας που υπάρχει η γειτονιά , που οι πελάτες είναι όλοι γνωστοί μεταξύ τους και τους συνδέει μια ιδιότυπη σχέση δεν υπάρχει πια. Εκτός από τον ρατσισμό που συνδέει και χωρίζει πιο έντονα και πιο καυτά σήμερα από την εποχή της Ψιλικατζούς. Σήμερα πια η Αθήνα δεν είναι πια απλά χαοτική και απρόσωπη όπως ήταν την εποχή της ευημερίας, της ελαφρότητας, της ευκολίας. Τότε η Ψιλικατζού νοσταλγούσε την Αθήνα της γειτονιάς. Η σημερινή Αθήνα της κρίσης έχει πλέον πρόσωπο. Ένα σκληρό και σκοτεινό πρόσωπο, όπου ο ένας στρέφεται και είναι έτοιμος να φάει τις σάρκες του άλλου.

Και μέσα σ αυτόν τον χαλασμό η ηρωίδα στρέφεται με πάθος και πείσμα και θέληση εμμονική στην ιδέα να κάνει ένα παιδί. Πόσο παράφορα άλλωστε θέλει ο άνθρωπος να αγαπήσει και να αγαπηθεί σε τέτοιες εποχές σαν τη δική μας.

Και πόσο μαγικό μοιάζει στα μάτια των μικρών παιδιών το ψιλικατζίδικο. Σαν τη σπηλιά του θησαυρού. Και από τη σπηλιά του θησαυρού αρχίζει το δράμα της.

Εκεί που όλα ήταν αστεία και λαμπερά και διαχειρίσιμα και επιθεωρησιακά και κουτσομπολίστικα και χειμαρρώδη, χωρίς καμιά προεργασία, ακατέργαστα και κατά συνέπεια απλοϊκά, σαν το λόγο της Ψιλικατζούς, τώρα, την ώρα που η ηρωίδα συνειδητοποιεί την ανάγκη της να κάνει ένα παιδί, όλα αρχίζουν και γίνονται σοβαρά και σκληρά και επώδυνα. Η πριγκίπισσα ξυπνάει!

Η Ελένη Ουζουνίδου μας δείχνει όλη την πορεία μιας γυναίκας που στην αρχή και μέσα από την αχλύ ενός παραμυθιού ζει με τις χαριτωμένες και ευφυείς και χαρισματικές ψευδαισθήσεις της και πλάνες και αυταπάτες, και στη συνέχεια όταν φτάνει η στιγμή να διεκδικήσει αυτό που η φύση και η ύπαρξή της επιθυμεί με πάθος και ένταση ο κόσμος της το αρνείται. Και όλα γκρεμίζονται. Και οι γκρεμοί έρχονται ο ένας μετά τον άλλον και δοκιμάζεται διαδοχικά σαν άνθρωπος, σαν σύζυγος, σαν κόρη, σαν φίλη και οι μάσκες πέφτουν σταθερά και όλο το οικοδόμημα σωριάζεται από τους κακούς δράκους στα πόδια της.

Εκείνη με αυταπάρνηση και δύναμη μοναδική συνεχίζει. Με όλους τους ενδοιασμούς κάθε φορά αλλά με έναν ηρωισμό αξιοσημείωτο επιμένει. Δεν παραδίδεται. Τραγουδάει στο αγέννητο παιδί της, καλοπιάνει τη μοίρα της τις μοίρες κι όλες τις νεράιδες με την όμορφη φωνή της (Τι υπέροχα άλλωστε τραγουδάει η Ουζουνίδου!) και χάνει, συνεχώς χάνει και τα στηρίγματα κι οι αντοχές υποχωρούν, αλλά ποτέ δεν πέφτει.
Στον δρόμο δοκιμάζονται όλες οι σχέσεις, όχι μόνο το ζευγάρι, αλλά και οι οικογενειακές, χάνονται οι φίλοι, φεύγουν, κρίνουν, βαριούνται, κλείνουν πόρτες, μένει μόνη, με μια επιθυμία εμμονική να δικαιωθεί. Γίνεται γραφική κι απόκληρη κι εκεί κερδίζει. Γιατί πέρα και έξω από κάθε είδους δικαίωση που καθένας μπορεί να έχει την δική του άποψη για τη δικαίωση μέσα από την αναπαραγωγή και ένα παιδί, εκείνο που συγκλονίζει και δίνει νόημα και βάθος στην Ψιλικατζού της Ουζουνίδου είναι η δύναμή της, είναι που συνειδητοποιεί με αξιοπρέπεια και χιούμορ και στωικότητα πόσο εύκολα θρυμματίζονται μαζί με τις ελπίδες και οι κάθε είδους βεβαιότητες, οι σχέσεις και οι ιδέες μαζί με τις προσδοκίες.
Είναι με πόση διακριτικότητα και χωρίς ίχνος μελοδραματισμού αντιμετωπίζει τα δύσκολα και βγαίνει νικήτρια, όχι γιατί καταφέρνει να κάνει παιδί, άλλωστε αυτό είναι κάτι που το μαθαίνουμε όταν η ηρωίδα είναι εκτός σκηνής. Αλλά γιατί μένει όρθια και πατάει γερά και δεν χάνει την ισορροπία της, μα συνεχίζει και συνεχίζει και συνεχίζει παρόλες τις αντιξοότητες που συναντά και ξεπερνά τα όριά της και πλαταίνει ο κόσμος της.

«Μερικές φορές, όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ και έχοντας περάσει τόσα πολλά, φοβάσαι πολύ να ξαναπροσπαθήσεις. Ή ίσως όχι».
Το βλέμμα της Ουζουνίδου όταν της ανακοινώνουν για μια ακόμη φορά ότι απέτυχε η πολλοστή προσπάθειά της, η πίκρα, ο πόνος της, όλες αυτές οι σκέψεις, ο εικόνες που διατρέχουν το μυαλό της και μέσα από τις οθόνες των ματιών της τις παρακολουθεί και το κοινό, το πείσμα της, αλλά κυρίως κείνη η ορατή αναμέτρηση με τις μέσα τις δυνάμεις, αυτό το ζύγισμα των δυσκολιών με τα ενδότερα και η τελική κατάφαση, πάντα κατάφαση στη ζωή είναι συνταρακτικό.

 

INFO!

Το αιχμηρό, αστείο και βαθιά συγκινητικό Best Seller βιβλίο της Κωνσταντίνας Δελημήτρου «Η Ψιλικατζού» μεταφέρεται στη σκηνή του Πολυχώρου Vault, σε θεατρική διασκευή – σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, με την Ελένη Ουζουνίδου στον ομώνυμο ρόλο. Από την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου, κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 18:30, έως την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου. 

 

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Γενική είσοδος: 13 ευρώ

Προπώληση Viva: 12 ευρώ : https://www.viva.gr/tickets/theater/polyxoros-vault/i-psilikatzou/

Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 10 ευρώ

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS

Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός

Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8′ περίπου με τα πόδια)

Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889

(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00 – 14:00 και 17:00 – 21:00)

Email: vaultvotanikos@gmail.com

FB Page http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1

About author