Η κριτική της Μαρίας Λεβαντή για την παράσταση «Μικρές Ιστορίες Φόνων»

0
Μικρές Ιστορίες Φόνων. Μια παράσταση για την καταστροφική δύναμη της αγάπης, την άσχημη πλευρά του πάθους και ταυτόχρονα, ένα σχόλιο πάνω στην κίτρινη δημοσιογραφία. Την πολύ κίτρινη, όμως. Μια παράσταση σκληρή, άγρια, αστεία και συγκινητική όπως η τηλεόραση κι οι εκομπές της, όπως η ίδια η ζωή.
Κείμενο κοφτερό, αιχμηρό, σημερινό, από τα καλύτερα νεοελληνικά κείμενα που ανέβηκαν σε σκηνή τα τελευταία χρόνια. Μέσα από τη ματιά μιας δημοσιογράφου μέσα από το κελί της, με αφορμή μια συνέντευξη που της ζητάει ένας συνάδελφος της για το βιβλίο του, η σκηνή μεταμορφώνεται σε ένα σκληρό reality, όπου μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται το χρονικό πέντε εγκλημάτων αγάπης, από τις μαρτυρίες του θύτη, ενός μάρτυρα και του ίδιου του θύματος. Πανέξυπνο εύρημα, που δίνεται με αριστουργηματικό τρόπο, μια και δεν ξέρεις κάθε φορά ποιος θα συμπληρώσει ή θα αναιρέσει την κατάθεση του άλλου.
Στην πρώτη ιστορία μια γειτόνισσα, ένας φαντάρος και η Μαρία. Μια γειτόνισσα που κρύβει πίσω από το σκληρό προσωπείο της όλη την υποκρισία της κοινωνίας απέναντι στα πιο αδύναμα μέλη της. Μια γειτόνισσα που ξέρει και δεν μιλάει, γεμάτη υπονοούμενα, μισόλογα, με το φόβο μη την πούνε κουτσομπόλα  (πολύ καλή η Διαγούπη στον ρόλο της λαικής αγρότισσας). Ένας φαντάρος που το μόνο που ήθελε ήταν το σέξ μιας βραδιάς και βρέθηκε κομμάτια στην εθνική (άμεσος κι αστείος ο Σειταρίδης, ξεκαρδιστικός ο Ψαρουδάκης με την κρητική του προφορά). Και η Μαρία, ένα πλάσμα κλεισμένο πια σε ένα ψυχιατρείο, τσακισμένο από τη μοίρα και τους άντρες (σπαρακτικές και η Βάνα Παρθενιάδου και η Δήμητρα Κολλά)
Στην δεύτερη ιστορία, η Νάρκισσος, ο άντρας της και η πρών ερωμένη του συζύγου. Ένας άντρας σοκαρισμένος και γεμάτος θυμός προσπαθεί να καταλάβει γιατί τον έπνιξε η ζήλια κι έφτασε στο φόνο (πολλά υποσχόμενος ο Νίκος Γκέλια στην παρθενική του εμφάνιση στο σανίδι), μια γυναίκα που τυφλωμένη από τη ζήλια προσπαθησε μάταια να κρατήσει με κάθε τρόπο το νεαρό εραστή της (συγκινητική η παγωμένη ερμηνεία της Χρυσικού) και η Νάρκισσος, μια γυναίκα που δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με τίποτα μέτριο, που έψαχνε τα μεγαλία και τη μεγάλη ζωή, τη φήμη και τη δόξα και κέρδισε το θάνατο (αποκάλυψη η Κόνιακ στην πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο, εκθαμβωτική κι υπέροχη η ρωσίδα της Ταμπαλιάκη, από τις ωραιότερες ηθοποιούς της γενιάς της, λάμπουν και οι δύο στο ρόλο της Ναρκίσσου)
Στην τρίτη ιστορία, ο gay, η μάνα του και μια γειτόνισσα. Ένα αγόρι που ερωτεύεται πάντα τα λάθος αγόρια, που αναζητά την αγάπη και τρέμει στην ιδέα μείνει μόνος, γέρος, χοντρός κι άσχημος (και ο Ζαχαριάδης και ο Καραούλης είναι άμεσοι, αστείοι, και ταυτόχρονα σου σπαράζουν τα σωθικά με τον τρόπο που αναζητούν αυτήν την αγάπη). Μια μάνα που αναρωτιέται τι πήγε στραβά με το γιο της, τι έκανε λάθος, μια μάνα που βασανίζεται, που δεν μπορεί να δεχτεί το τέλος (τεράστια έκπληξη η Διαγούπη, σε έναν ρόλο που δείχνει ότι πέρα από κωμικούς ρόλους κάλλιστα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σπουδαία δραμματική ηθοποιός) και μια σκληρή, ρατσίστρια γειτόνισσα, που με τόσο χιούμορ αφηγείται το χρονικό της αυτοκτονίας ( στο ρόλο η Παρθενιάδου και η Κολλά, σπουδαία κωμικά ταλέντα και οι δυο τους, όπου γελάς από τα σοκαριστικά λόγια τους μέχρι δακρύων πριν συνειδητοποιήσεις τις απάνθρωπες κουβέντες τους).
Η τέταρτη ιστορία, η αγαπημένη μου. Δύο νέοι, παθιασμένα ερωτευμένοι, που τους χωριζει η πρέζα (Γκέλια, Ταμπαλιάκη και Κόνιακ, εξαιρετικοί)
Στην πέμπτη ιστορία. Ένας σχιζοφρενής, το θύμα του και η γυναίκα του. Ένας σχιζοφρενής που βλέπει παντού εχθρούς, που βασανίζεται και βασανίζει την οικογένεια του, επικίνδυνος για οτιδήποτε διαφορετικό (κατατονικός με έντονες εξάρσεις ο καλός Ψαρουδακής, άγριος, τρομακτικός, σα λιοντάρι στο κλουβί,  σχεδόν μανιακός ο Σειταρίδης, η άλλη έκπληξη της παράστασης). Τραγική φιγούρα η γυναίκα του, που καταλήγει πόρνη,  (εξαίρετη η μεθυσμένη, γεμάτη πόνο φιγούρα που έχτισε η Χρυσικού). Και τέλος το θύμα. Ένας νέος καθηλωμένος πια σε αναπηρικό καροτσάκι μετά από 5 σφαίρες που ερμηνεύει εξαιρετικά ο Ζαχαριάδης στη μία εκδοχή, και ένα καθυστερημένο αγόρι που πάντα ήθελε να είναι ο μπάτμαν και ερμηνεύει ο Γιάννης Καραούλης (η τρίτη ερμηνευτική έκπληξη της παράστασης, από τις πιο αληθινές ερμηνείες που έχω δει ποτέ σε παράσταση)
Και τέλος οι δύο παρουσιάστριες. Η μία θύτης που σκοτώνει τη γυναίκα του εραστή της και η άλλη θύμα που μπαίνει φυλακή για να καλύψει τον νεαρό φίλο της που σκότωσε τον άντρα της. Και οι δύο τραγικές φιγούρες και οι δύο θύματα του έρωτα. Και οι δύο αδίστακτες που στο τέλος όμως κομματιάζονται. Δύο σκληρές μα συνάμα σπαρακτικές ερμηνείες από την Μυρτώ Γκόνη και την Ιωάννα Πηλιχού.
Η σκηνοθεία του Καρατζιά, λιτή και ουσιαστική,  εμφανώς επικεντρώθηκε στις ερμηνείες των ηθοποιών και πολυ καλά έκανε, μια και στο σύνολο της η παράσταση μας χαρίζει μερικές από τις πιο δυνατές ερμηνείες που είδαμε φέτος στο θέατρο.
Τα τραγούδια της παράστασης, (στίχοι Μπρατάκος, Αντωνιάδης, μουσικές Αντωνιάδης) από τα ωραιότερα που έχουν ακουστεί σε παράσταση. Λειτουργικά και αρμονικότατα σαν συνέχεια των ρόλων, προσδίδουν στη δραματικότητα του έργου και απογειώνουν την παράσταση.
Τα σκηνικά (Αβδελοπούλου), ρούχα (Φαμένη) και φωτισμοί της παράστασης σκληρά, λειτουργικά, και εντυπωσιακά στην απλότητα τους (υπέροχο το κρεβάτι νεκροτομείου) όπως θα έπρεπε σε ένα αιματοβαμμένο show, με το μαύρο, γκρι και να κυριαρχούν στην σκηνή.
Συνοψίζοντας, πρόκειται για μια παράσταση εμπειρία, που δεν πρέπει να χάσει κανείς…
 
Μαρία Λεβαντή  (θεατρολόγος-κριτικός)

About author

No comments