“Η Ζωή Απέναντι” με τη Σοφία Δημοπούλου

 

«Πριν ξεκινήσω να γράφω, έχω ήδη προαποφασίσει τους χαρακτήρες που θα εξυπηρετήσουν την κεντρική ιδέα του βιβλίου μου».unnamed (4)

Τόνισε, μεταξύ άλλων, στη συνέντευξή της στη ΓΕΦΥΡΑ η συγγραφέας  Σοφία Δημοπούλου για το βιβλίο της που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο με τίτλο 

Η Ζωή Απέναντι” και την οποία μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω:

 

Η πλοκή του βιβλίου διαδραματίζεται κατά τη σκοτεινή περίοδο της χούντας. Πώς και γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο;

Νομίζω πως πια απέχουμε σχεδόν πενήντα χρόνια από εκείνη την εποχή, είναι πια καιρός να ασχοληθούμε λογοτεχνικά και με εκείνη την περίοδο, που αποτελεί λιγάκι «ταμπού» για τη σύγχρονη πεζογραφία. Δεν είχα όμως σκοπό να μιλήσω για την ελληνική χούντα, αλλά να θυμηθώ και να μεταδώσω της αναμνήσεις μου από μια εποχή που συνέπεσε με την παιδική μου ηλικία. Γι αυτό και επέλεξα να μιλήσω για ανθρώπινες ιστορίες με φόντο εκείνη την εποχή, που πολλά πράγματα ήταν διαφορετικά. Ήθελα επίσης να αναφερθώ και στην επίδραση που έχει ένα τέτοιο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο στους ανθρώπους, στον ψυχισμό και στη συμπεριφορά τους εν γένει.

 

Η Ζωή είναι η απέναντι γειτόνισσα, που παρατηρεί τους κεντρικούς ήρωες από μακριά αλλά επεμβαίνει καθοριστικά κι αθόρυβα στην εξέλιξη της ιστορίας. Κάνοντας μιας σύνδεση με το σήμερα, υπάρχει η αντίστοιχη «Ζωή» ως χαρακτήρας;

Τέτοιοι χαρακτήρες υπάρχουν πάντα γύρω μας, απλά εκείνη η ιδιαίτερη εποχή τους έθρεφε και τους γιγάντωνε. Υπάρχουν άνθρωποι που επεμβαίνουν και παρεμβαίνουν για να αποκομίσουν κάποιο προσωπικό όφελος, άλλοι γιατί είναι ο τρόπος που έχουν να αισθάνονται πως έχουν ένα βαθμό εξουσίας πάνω στους άλλους. 

 

Το βιβλίο «Η Ζωή Απέναντι» εκτός από το στοιχείο της μυθοπλασίας, περιγράφει και ιστορικά γεγονότα της εποχής που διαδραματίζεται. Χρειάστηκε να κάνετε εκτενή έρευνα; Γενικότερα, η διαδικασία της έρευνας για τα βιβλία σας είναι κάτι που σας ιντριγκάρει;

unnamed (5)Η έρευνα είναι για μένα πιο κουραστική από την ίδια τη συγγραφή. Κάθε στοιχείο πρέπει να διασταυρώνεται και να τεκμηριώνεται κι αυτό απαιτεί πολλή δουλειά. Κάθε φορά που ξεκινώ μια ιστορία με τέτοιου είδους απαιτήσεις, νομίζω πως βουτώ σε μια απέραντη θάλασσα και δεν ξέρω κατά πού είναι η στεριά. Καθώς όμως μπαίνω σιγά σιγά μέσα στην ιστορία μου, καθαρίζω το υλικό που έχω και χρησιμοποιώ ό,τι εντέλει εξυπηρετεί το σκοπό μου. Όλη αυτή η διαδικασία, μπορεί να είναι κουραστική, είναι όμως και ενδιαφέρουσα, γιατί μπορεί να στρέψει το συγγραφικό μου καράβι αναπάντεχα αλλού, αν μια πτυχή της Ιστορίας που αγνοούσα ξαφνικά μου αποκαλυφθεί. 

Γνωρίζετε και έχετε διαμορφώσει από την αρχή τον κάθε χαρακτήρα των βιβλίων σας ή οι χαρακτήρες εξελίσσονται καθώς προχωράτε στην εξέλιξη της πλοκής;

Πριν ξεκινήσω να γράφω, έχω ήδη προαποφασίσει τους χαρακτήρες που θα εξυπηρετήσουν την κεντρική ιδέα του βιβλίου μου. Τους έχω δε κάνει πλήρες προφίλ, σαν να ήταν πραγματικά πρόσωπα. Φυσικά σε κάποιο βαθμό οι χαρακτήρες μπορούν να διαφοροποιηθούν, να μετακινηθούν δηλαδή από τη θέση τους, όπως συμβαίνει και στην κανονική ζωή άλλωστε. Αυτό όμως είναι που κάνει και την ιστορία και φυσικά τη συγγραφή, πιο ενδιαφέρουσα. 

Οι χαρακτήρες του βιβλίου διαφορετικά ζουν τη ζωή τους και διαφορετικά τη βιώνουν μέσα τους. Είναι σαν να νιώθουν πως κοιτάνε τη ζωή τους από απέναντι. Βρίσκετε πώς είναι ένα κοινό στοιχείο με του τρόπου ζωής του σημερινού Έλληνα;

Όχι μόνο του σημερινού Έλληνα, του σημερινού ανθρώπου θα έλεγα εγώ. Αποφεύγουμε να κοιτάμε τις δικές μας επιθυμίες, να βάζουμε στόχους σύμφωνα με τα δικά μας όνειρα και τους δικούς μας κώδικες αξιών και προσπαθούμε να χωρέσουμε τη ζωή μας στα μέτρα που έχουν άλλοι καθορίσει. Μάθαμε να αγαπάμε τους άλλους, αλλά όχι αρκετά τον εαυτό μας και όποτε προβάλλουμε τα θέλω μας να φαινόμαστε εγωιστές. Και αφήνουμε πράγματα για το μέλλον για να διαπιστώσουμε κάποια στιγμή πως πέρασε η ζωή και δεν τη βιώσαμε συνειδητά.  

Ποια συναισθήματα θα έχουν βιώσει οι αναγνώστες όταν γυρίσουν και την τελευταία σελίδα του βιβλίου;

Εξαρτάται από την ψυχοσύνθεση του κάθε αναγνώστη. Υπάρχουν πάντως πολλά συναισθήματα που εναλλάσσονται· αγωνία, λύπη, συμπόνια, ενσυναίσθηση, νοσταλγία είναι μερικά από αυτά. Το ζητούμενο είναι, κλείνοντας το βιβλίο ο αναγνώστης να έχει λάβει μια αφορμή να σκεφτεί μέσα από την αναγνωστική απόλαυση που μπορεί να του έχει προσφέρει. Έπειτα, ακόμα κι αν αργότερα δεν θυμάται την πλοκή ή τους ήρωες, να έχει την αίσθηση πως πέρασαν οι λέξεις από το κάθε του κύτταρο θέτοντάς τον  στη διαδικασία να αναζητήσει μέσα του τις απαντήσεις για τα ερωτήματα που η ιστορία μου του έθεσε. 

Ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτή την όμορφη συνέντευξη. Εύχομαι καλές και ήρεμες γιορτές σε όλο τον κόσμο.

Σοφία Δημοπούλου

 

 04923_03