Βίκη Αδάμου: «Φοβάμαι την παραίτηση…»

H Βίκη Αδάμου σκηνοθέτης της μαύρης κωμωδίας «Σκάσε ή η χαμένη Παντόφλα του Μανώλη Καρέλη» σε μια ανατρεπτική συνέντευξη για την Γέφυρα…

Mόλις είδαμε το «Σκάσε ή η χαμένη παντόφλα του Μανώλη Καρέλη» τι φάση;73b1ee53-93b8-4c60-ba5b-3c68e800edea

Χαχαχα! Έλα ντε; Θα ήθελα να πω οτι είναι μια παράσταση που πραγματεύεται την κατάθλιψη που ριζώνει βαθιά στα σωθικά μας ακόμα και στην παιδική ηλικία αλλά θα το έλεγα μόνο και μόνο για να γελάσουμε… Κλαίγοντας. Η παράσταση αυτή διχάζει και πρώτη-πρώτη εμένα. Φλερτάρει με την κατάθλιψη και την αναβλητικότητα μας. Τη δυσκολία μας να περάσουμε από το ένα στάδιο στο επόμενο. Πολλές φορές επιλέγουμε την αδράνεια, προκειμένου να μην αντιμετωπίσουμε μια αλλαγή. Μένουμε παρέα με ένα «πτώμα», που άλλες φορές είναι μια παλιά συνήθεια, μια κακή δουλειά και άλλοτε μια νεκρή σχέση. Η Χριστίνα Σαμπανίκου γράφει με έναν τρόπο τόσο ιδιαίτερο, ώστε να ισορροπεί συνέχεια ανάμεσα στο κωμικό και  το τραγικό, όσο και ο  Στέφανος Κοσμίδης που ερμηνεύει τον Καρέλη.

Είσαι ηθοποιός, σκηνοθέτης, διδάσκεις θέατρο, είσαι μαμά δυο παιδιών και συνιδρύτρια του κινητήρα στούντιο. Πώς μοιράζεις το χρόνο σου σε όλα τα παραπάνω;

Τρέχω, αγχώνομαι, αποτυγχάνω… Κάνω υπεράνθρωπη προσπάθεια να αντισταθώ στον χρόνο, την τελειότητα, ακόμα και στην πραγματικότητα μερικές φορές. Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς μας που σου επιστρέφει τόσα πολλά… Όχι πολλά χρήματα και ανέσεις άλλα τα άλλα, τα δυσεύρετα. Χαρά, ενθουσιασμό, μοίρασμα,αναζήτηση, έρευνα. Ουσιαστική γνωριμία με νέους ανθρώπους και καλλιέργεια του εαυτού. Τι φοβάστε περισσότερο αυτή την περίοδο; Φοβάμαι την παραίτηση, το βόλεμα και την κακομεταχείριση. Τόσο στο προσωπικό όσο και στο πολιτικό πλαίσιο. Ζούμε σε τόσο ζοφερή περίοδο που εύκολα μπορείς να παραιτηθείς από τα όνειρά σου, να βολευτείς με το λίγο και να ξεσπάσεις στους αδύναμους.

Πες μου μια ξεκαρδιστική στιγμή πάνω στη σκηνή;52b6d206-0311-4f2c-be91-30587dfc3e18

Είναι φρικτό να σου έρχεται γέλιο πάνω στη σκηνή. Στο «Μόλις χώρισα» του Βασίλη Μυριανθόπουλου, βρεθήκαμε πολλές φορές σε αυτή τη δύσκολη θέση. Είχε στήσει ένα εντελώς αντισυμβατικό για εκείνη την εποχή θέαμα. Πίναμε βότκα, μιλούσαμε στο κοινό, ισορροπούσαμε σε φουσκωτά έπιπλα και αυτοσχεδιάζαμε ελεύθερα σε κάθε παράσταση. Η επόμενη στιγμή που μου έρχεται είναι σε χορό τραγωδίας με την Σαμπανίκου να μη μπορούμε να κρατηθούμε όταν συναντιόντουσαν τα βλέμματά μας… Αυτό δεν το έχουμε ξεπεράσει από τότε!

 Πώς μπορείς να προσδιορίσεις το επάγγελμα «καλλιτέχνης» στη χώρα μας;

Ο καλλιτέχνης καλό είναι να βγάζει χρήματα από την τέχνη του ώστε να μπορεί να την ασκεί συχνότερα και να γίνεται καλύτερος. Πιστεύω όμως ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι ιδιότητα είναι φύση, θέλεις να δουλέψεις και γιατί είναι μια εσωτερική ανάγκη, έτσι πολλές φορές αναγκάζεσαι να το κάνεις για ελάχιστα χρήματα. Και όσο μοιραζόμαστε, ξοδευόμαστε.

Πως φαντάζεστε έναν κόσμο χωρίς θέατρο;ca1dcdb9-c81a-4764-a25f-a882f28dcbf8

Τι παρανοϊκή ερώτηση! Σίγουρα σε έναν τέτοιο κόσμο δε θα ζούσαν άνθρωποι. Μπορώ να φανταστώ έναν τέτοιο κόσμο πριν την παρουσία του ανθρώπου και έναν κόσμο στο μέλλον όπου τα ρομπότ θα μας έχουν καταλάβει.. Το θέατρο και ο άνθρωπος πάνε μαζί από τη στιγμή που συνειδητοποιούμε τον εαυτό μας. Παίζουμε ή βλέπουμε θέατρο για να καταλάβουμε τον κόσμο, να διδαχθούμε από τα πάθη μας ή να διασκεδάσουμε με την τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης.

Έχετε σχέδια για κάτι καινούργιο; Όχι απλά σχέδια…έχουμε «Στρατηγικές επιβίωσης» Θα αφηγηθούμε την αληθινή ιστορίας μιας γυναίκας που άκουγε φωνές. Επέλεξα να αφηγηθώ παρέα με υπέροχους συνεργάτες* μια από τις 50 βιογραφίες που βρίσκονται στο βιβλίο «Ζώντας με τις φωνές» του διεθνούς δικτύου Hearing Vοices Network. Πρεμιέρα 27/2 στο ΚΕΤ «κέντρο ελέγχου τηλεοράσεων». * οι υπέροχοι: Αντζη Βαλσαμή, Χρήστος Καπένη, Άρτεμις Λαμπίρη, Μαρία Μπαλούτσου, Παύλο Μαυρίδη, Γιώργο Νικολαίδη, Ορέστη Τάνη.

Φωτογραφίες: Σπύρος Περδίου

 

About author